Het Takht-e Shirin-complex is een archeologische site uit de Sassanidische periode, gelegen in het dorp Gamasyab in het centrale subdistrict van het district Sahneh van de Iraanse provincie Kermanshah. Het werd op 8 juni 2005 geregistreerd als een van de nationale monumenten van Iran onder registratienummer 11863. De Takht-e Shirin-steen was al in 1932 opgenomen in de lijst, met registratienummer 27.
Lokatie
De historische site Takht-e Shirin ligt 6 km ten zuidoosten van Behistun en 1,5 km van het kruispunt Sarmaj-Pol Shahi in het district Sahneh, provincie Kermanshah, twee kilometer ten zuidwesten van het gelijknamige dorp.
Het Takht-e Shirin-gebied is ongeveer 2 km lang en 1 km breed en bevat verschillende grote en kleine heuvels. In het gebied bevindt zich een grote stenen plaat van 2,94 bij 3,06 meter met een dikte van 47 tot 43 centimeter. Deze plaat wordt Takht-e Shirin ("Troon van Shirin") genoemd en de naam van het complex is eraan ontleend. De steen is in de loop der tijd gebroken en een deel ervan is losgeraakt. De lokale bevolking verbindt deze stenen plaat met de legende van Shirin en Farhad, over Shirin, de vrouw van Khusro II, en de visser Farhad.
Ouderdom
Er zijn geen opgravingen verricht op de site van Takht-e Shirin, en daarom is de exacte ouderdom ervan onbekend. Er zijn wel artefacten uit de Sassanidische en islamitische periodes gevonden.
Oppervlaktevondsten
Aan de oppervlakte van de site zijn overblijfselen te zien zoals gebeeldhouwde stenen blokken en muren van puin en pleistermortel, verwant aan de Sassanidische architectuur, maar ook werken uit de vroege islamitische periode.
Stenen versleept naar Sarmaj
Er wordt gezegd dat de Koerdische familie Hasanaviyeh, die in de 10e eeuw een machtig lokaal bestuur in de regio Kermanshah had gevormd, delen van de gebouwen van de site verwoestte en deze gebruikte om een residentie voor Badr ibn Hasanaviyeh te bouwen op de plek van het kasteel van Sarmaj, waarvan de overblijfselen nog steeds zichtbaar zijn.
In historische bronnen
Sommige Iraanse en Arabische historici en geografen vanaf de 9e eeuw, zoals Ibn Faqih, Ibn Rastah Abu Dalf, Istakhri en Yaqut Hamavi, maakten in hun geschriften melding van een stad genaamd "Abu Ayyub" op deze plek. Er wordt ook gezegd dat "Abu Ayyub" de bijnaam was van een van de mannen van de Banu Jurhum-stam die opdracht gaf tot de bouw van deze stad.
Iran