Tau-getal

In de getaltheorie is een -getal (uitgesproken als "tau-getal"; Eng. refactorable number) een natuurlijk getal dat deelbaar is door het aantal delers van dat getal (inclusief 1 en het getal zelf).

De functie wordt meestal gebruikt om het aantal delers van een getal aan te geven. De definitie kan dan daarmee geformuleerd worden als:

Voorbeelden

De eerste drieëndertig getallen in de rij met -getallen zijn:

Opmerking. In de wiskundige literatuur komt ook (Eng. divisor sigma 0) voor als functie die het aantal delers van een getal geeft. Dus: .

Eigenschap van de functie

= .

Is namelijk (met priem), dan is direct duidelijk dat (de delers zijn: ). Is daarbij (met priem), dan is het aantal delers van gelijk aan ; met andere woorden:

Voor een getal dat is ontbonden in priemfactoren, , is dan:

Enkele eigenschappen van -getallen

Bewijs. Dit volgt direct uit het feit dat de functie een multiplicatieve functie is.
Bewijs. Is een oneven -getal, dan is voor iedere het getal een deler van . Dus is oneven. Met andere woorden voor iedere is even. Met is dan:

Geschiedenis

Cooper en Kennedy definieerden de -getallen in 1990 en toonden aan dat deze getallen een natuurlijke dichtheid nul hebben. In 1999 werden de getallen herontdekt door Colton met behulp van een computerprogramma dat hij had gemaakt om definities in de getaltheorie en de grafentheorie te beoordelen. Hij noemde de getallen “refactorable”. Hoewel computerprogramma’s al eerder bewijzen hadden opgeleverd, was dit een van de eerste keren dat een computerprogramma een nieuw concept ontdekte. Colton bewees onder andere dat er oneindig veel -getallen zijn.