| Waimanu Status: Uitgestorven | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Reconstructietekening | ||||||||||||
| Taxonomische indeling | ||||||||||||
| ||||||||||||
| Geslacht | ||||||||||||
| Waimanu Slack, et. al., 2006 | ||||||||||||
| ||||||||||||
Waimanu is een geslacht van uitgestorven vroege pinguïnachtigen. Anno 2026 telt het geslacht twee soorten. W. manneringi is de oudst bekende soort pinguïn en binnen het geslacht de grootste. Of het ook de eerste pinguïnachtige is, is niet te zeggen, omdat er een gat is in het fossielenbestand van ongeveer 10 miljoen jaar. Het ontdekte specimen stamt uit het Paleoceen (62-56 miljoen jaar geleden). Het geslacht werd in 2005 voor het eerst voor de wetenschap beschreven door K.E Slack, et al., maar de eerste botten werden in 1980 door Al Mannering opgegraven nabij de rivier Waipara in de Nieuw-Zeelandse regio Canterbury.
Het geslacht leek al op moderne pinguïnachtigen zoals de stijve vleugels die op flippers leken, de snavel was echter scherper en langer. W. manneringi was in formaat tussen de hedendaagse keizerspinguïn en koningspinguïn.
Het geslacht is alleen fossiel bekend uit Nieuw-Zeeland. De pinguïns foerageerden waarschijnlijk in ondiep water en niet op open zee.
Het geslacht is uitgestorven. Fossiel zijn twee soorten bekend::