Hij was leraar Engels en vicedirecteur van een lyceum.
In 1937 leerde hij Esperanto, en een tiental jaar later werd hij actief bij het verspreiden van de internationale taal. Van toen af werd hij ook schrijver.
Auld is redacteur geweest van verschillende tijdschriften, waaronder Esperanto en Skotlando (1949-1955), Esperanto (1955-1958 en 1961-1962), Monda Kulturo (1962-1963), Norda Prismo (1968-1972), La Brita Esperantisto (1973-(1999) en Fonto (1980-1987).
In 2001 schonk hij zijn grote persoonlijke verzameling Esperanto-literatuur aan de Scottish National Library waar alles nu bewaard wordt.
Auld werd sinds 1999 tot zijn dood in 2006 elk jaar door EVA, de internationale Esperanto Schrijvers-Bond, genomineerd voor de Nobelprijs voor literatuur.
In Esperanto was hij vooral beroemd omwille van zijn moderne epos La Infana Raso (Het kinderras - gedicht in 25 hoofdstukken) (1956), Nederlandse vertaling door Willem Verloren van Themaat (1982).
Lijst van zijn werken
Originele poëzie
Spiro de l' pasio (De Passie ademt, deel van een debuutbundel van vier dichters: "Kvaropo" 1952)