| William Makepeace Thackeray | ||||
|---|---|---|---|---|
| Persoonsgegevens | ||||
| Pseudoniem(en) | Michael Angelo Titmarsh, George Fitz-Boodle, Ikey Solomons | |||
| Geboortedatum | 18 juli 1811 | |||
| Geboorteplaats | Calcutta | |||
| Overlijdensdatum | 24 december 1863 | |||
| Overlijdensplaats | Londen | |||
| Geboorteland | Verenigd Koninkrijk | |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Trinity College, Charterhouse-school, Universiteit van Cambridge | |||
| Werken | ||||
| Genre(s) | satire, essay | |||
| Bekende werken | Vanity Fair, The Luck of Barry Lyndon | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Werken in collectie | Art Institute of Chicago, Stedelijk Museum Amsterdam, Yale-centrum voor Britse kunst, Prentencollectie bibliotheek New York, Anne Frank Huis | |||
| Archieflocatie | universiteitsbibliotheek Leeds, Beinecke-bibliotheek voor zeldzame boeken en manuscripten | |||
| Handtekening | ||||
| Afbeeldingen | ||||
| Links | ||||
| Dbnl-profiel | ||||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| RKD-profiel | ||||
| ||||
William Makepeace Thackeray (Calcutta, 18 juli 1811 – Londen, 24 december 1863) was een Engels romanschrijver. Hij stamde uit een ambtenaarsfamilie in India maar trok op 16-jarige leeftijd naar Engeland om in Cambridge te studeren.




Hij was getrouwd met Isabella Gethin Shawe (1816–1893) en kreeg drie dochters, Anne Isabella (London, 9 juni 1837 – 26 februari 1919), Jane (1839, na acht maanden gestorven) en Harriet Marian (1840–1875). Anne, door haar vader Anny genoemd, groeide op in Frankrijk en Engeland en werd later ook schrijfster. In het privéleven van Thackeray kreeg zijn vrouw Isabella na de geboorte van hun derde kind in 1840 te kampen met een zware depressie. Omdat hij thuis niet aan werken toekwam, verbleef hij steeds vaker buitenshuis, totdat hij in september 1840 besefte hoe ernstig de toestand van zijn vrouw was. Overmand door schuldgevoel vertrok hij samen met haar naar Ierland. Tijdens de overtocht wierp zij zich vanuit een toiletruimte in zee, maar ze kon tijdig uit het water worden gered. Na een vier weken durende strijd met haar moeder keerden zij terug naar huis. Tussen november 1840 en februari 1842 verbleef Isabella herhaaldelijk in professionele zorginstellingen, aangezien haar toestand voortdurend schommelde.
Uiteindelijk raakte zij in een blijvende toestand van vervreemding van de werkelijkheid. Thackeray zocht wanhopig naar een geneeswijze, maar niets hielp. Tot 1845 verbleef zij in twee verschillende psychiatrische inrichtingen in of nabij Parijs, waarna Thackeray haar terugbracht naar Engeland en onderbracht bij een zekere mevrouw Bakewell in Camberwell. Isabella overleefde haar echtgenoot met 30 jaar. Zij werd uiteindelijk verzorgd door een familie genaamd Thompson in Leigh-on-Sea (bij Southend), waar zij in 1894 overleed. Na de ziekte van zijn vrouw is Thackeray nooit meer een vaste relatie aangegaan. Wel onderhield hij contacten met andere vrouwen, in het bijzonder met mevrouw Jane Brookfield en Sally Baxter. In 1851 verbood de heer Brookfield Thackeray om Jane nog langer te bezoeken of met haar te corresponderen. Baxter, een Amerikaanse vrouw die twintig jaar jonger was dan Thackeray en die hij in 1852 tijdens een lezingentournee in New York had ontmoet, trouwde in 1855 met een andere man.
Thackeray verbleef enkele jaren op het Europese vasteland, veelal in Parijs, waar zijn interesse voor de schilderkunst werd gewekt.
In 1833 verloor hij zijn fortuin en werd hij verplicht om zijn talent als journalist te gebruiken om van te leven. Onder verschillende pseudoniemen werkte hij mee aan tijdschriften zoals Fraser's Magazine en Punch. Begin jaren veertig van de negentiende eeuw boekte Thackeray enig succes met twee reisboeken, The Paris Sketch Book en The Irish Sketch Book Dat laatste werk kenmerkte zich door een vijandige houding tegenover Ierse katholieken. Omdat het boek inspeelde op de anti-Ierse sentimenten die destijds in Groot-Brittannië heersten, kreeg Thackeray de rol van Ierland-expert bij het tijdschrift Punch – vaak onder het pseudoniem Hibernis Hibernior ("Ierser dan de Ieren"). Thackeray werd verantwoordelijk voor de berucht vijandige en negatieve wijze waarop Punch de Ieren portretteerde tijdens de grote Ierse hongersnood van 1845 tot 1851.
"The Book of Snobs" uit 1846 gaf hem de faam als satiricus van de hypocrisie van de Engelse maatschappij. Zijn doorbraak als romanschrijver kwam er met de publicatie van Vanity Fair, een roman in afleveringen die in 1848 als boek verscheen. Een jaar later verscheen The History of Pendennis, een grotendeels autobiografische zedenschildering van de gentry (lagere adel).
Velen zien The History of Henry Esmond als zijn meesterwerk, een historische roman uit 1852 die speelt onder koningin Anna. Daarna volgen nog: The Newcomes (1853-1855), The Virginians (1857), Lovel the Widower (1860), The Adventures of Philip (1861-1862) en de onvoltooide roman Denis Duval (1862).
In juli 1857 stelde Thackeray zich zonder succes kandidaat voor het parlement namens de Liberalen in de stad Oxford. Hoewel hij niet de meest vurige agitator was, was Thackeray in zijn politieke opvattingen altijd een overtuigd liberaal. Zo beloofde hij te stemmen voor de invoering van een geheime stemming en een uitbreiding van het kiesrecht, en stond hij open voor het instellen van een driejaarlijkse parlementsperiode. Hij werd nipt verslagen door Cardwell, die 1.070 stemmen behaalde, tegenover 1.005 stemmen voor Thackeray.
Thackeray was niet alleen romanschrijver maar ook journalist, karikaturist, criticus en historicus. Hij was een realist die alles om zich heen uiterst nauwkeurig waarnam. Vergeleken met Charles Dickens, die een humorist en optimist was, was hij vooral een scepticus en pessimist. Zijn humor was bijtend en vol van sarcasme.
Zijn roman The Luck of Barry Lyndon werd verfilmd door Stanley Kubrick onder de titel Barry Lyndon.
Bronnen