| Odkrywca | |
|---|---|
| Data odkrycia |
6 kwietnia 1853 |
| Numer kolejny |
25 |
| Charakterystyka orbity (2024-10-17) | |
| Przynależność obiektu |
|
| Półoś wielka |
2,4005 au |
| Mimośród |
0,2542 |
| Peryhelium |
1,7902 au |
| Aphelium |
3,0107 au |
| Okres obiegu wokół Słońca |
3 lata 262 dni 16 godzin |
| Średnia prędkość |
18,91[potrzebny przypis] km/s |
| Inklinacja |
21,61° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica |
80,19 ± 4,66 km |
| Masa |
5,99 ± 0,60 ×1017 kg |
| Średnia gęstość |
2,21 ± 0,44 g/cm3 |
| Okres obrotu |
ok. 9,9341 h |
| Albedo |
0,350 ± 0,046 |
| Jasność absolutna |
ok. 7,87m |
| Typ spektralny | |
| Średnia temperatura powierzchni |
~173[potrzebny przypis] K |
(25) Phocaea – planetoida z pasa głównego planetoid.
Planetoida została odkryta 6 kwietnia 1853 roku przez Jeana Chacornaca w Marsylii.
Nazwa pochodzi od nadmorskiego miasta Jonia, która posiadał swoje kolonie we Włoszech, Hiszpanii i Francji.
Nazwa planetoidy pochodzi od Fokai, starożytnego miasta jońskiego (kultura grecka), leżącego na zachodnim wybrzeżu Anatolii (w Azji Mniejszej, obecnie Foça w Turcji). Oblężona przez tyrana Haspagesa grupa mieszkańców Fokai około 600 p.n.e. zbudowała Massalię (Marsylię), czasami nazywaną Phocaica.
Planetoid okrąża Słońce w ciągu 3 lat i około 263 dni w średniej odległości 2,40 j.a.