| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
19 maja 1844 |
| Data i miejsce śmierci |
10 grudnia 1932 |
| Specjalność: językoznawca | |
| Uczelnia | |
| prezes Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego | |
| Okres spraw. |
1910–1914 |
| Poprzednik | |
| Następca |
dr Jan Czekanowski p.o. |
| Odznaczenia | |

Adam Antoni Kryński (ur. 19 maja 1844 w Łukowie, zm. 10 grudnia 1932 w Warszawie) – polski językoznawca, profesor Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1915–1919 i Lwowskiego w latach 1908–1914. Prezes Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego (1910-1914)
Kryński kształcił się w Warszawie w gimnazjum; od 1862 studiował w Szkole Głównej na wydziale matematyczno-fizycznym, potem na filologiczno-historycznym. Tytuł magistra uzyskał w 1869, po napisaniu rozprawy O dźwiękach nosowych w językach słowiańskich (druk. w 1870). W 1874 wyjechał do Lipska, gdzie kształcił się u G. Curtiusa i Leskiena. Z owego czasu pochodzą jego Listy z Niemiec, drukowane w Opiekunie domowym (1874–1875). W 1875 został członkiem komisji językowej Akademii Umiejętności w Krakowie, a w 1889 – członkiem korespondentem Akademii. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Ossolineum. Od 1871 do 1891 był nauczycielem języków starożytnych i obcych w gimnazjum II w Warszawie. Wykładowca języka polskiego na Uniwersytecie Latającym. W latach 1906–1907 wykładowca językoznawstwa Wydziału Humanistycznego Towarzystwa Kursów Naukowych w Warszawie na którym był także dziekanem w 1907. W 1907 został profesorem na uniwersytecie lwowskim.
3 maja 1928 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 66-6-20/21).

Kryński był również jednym z redaktorów Słownika języka polskiego i autorem licznych życiorysów językoznawców.
W pracy autor wymienia różne błędy w posługiwaniu się językiem polskim i wskazuje na formy, których według niego należy używać. Zwraca też uwagę na wyrazy pochodzenia obcego. Nadmierne wpływy ze strony innych języków, w tym z języka niemieckiego, nie tylko w zakresie słownictwa, ale też gramatyki mogą prowadzić do utraty tożsamości narodowej. O ile starsze zapożyczenia przyczyniły się do wzbogacenia polskiego słownictwa, to przejmowanie zapożyczeń nowszych ma raczej negatywne skutki.
Kryński wymienia zapożyczenia, głównie latynizmy i galicyzmy, ale też rusycyzmy i anglicyzmy, które jego zdaniem należy zastąpić przez wyrazy rodzime. Krytykuje kalkowanie niemieckich zwrotów jak: Co pod tem (zamiast: przez to) rozumiesz? Czy łóżko jest zrobione (zamiast: posłane)? Jak ci idzie? (zamiast: Jak ci się powodzi?).
Wybrane przykłady:
fungować – być czymś, urzędować
solucja – rozwiązanie
sukces – powodzenie
leader – przywódca.