Adam Janusz Redzik (ur. 6 maja 1977 w Łukowie) – polski prawnik i historyk, sędzia Sądu Najwyższego, profesor nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne, profesor w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 2006–2018 redaktor prowadzący „Palestry”, redaktor naczelny „Głosu Prawa”. Specjalizuje się w zakresie historii prawa, historii nauki, prawa porównawczego, penitencjarystyki, międzynarodowego prawa karnego, organizacji i deontologii zawodów prawniczych. Autor kilkuset publikacji naukowych i popularnonaukowych.
Życiorys
Ukończył studia historyczne (2001) i prawnicze (2003) na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a następnie uzyskał doktoraty z nauk humanistycznych (Katolicki Uniwersytet Lubelski, 2005) i nauk prawnych (Uniwersytet Jagielloński, 2007) oraz stopień doktora habilitowanego nauk prawnych (Uniwersytet Jagielloński, 2013). W 2024 r. uzyskał tytuł profesora nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne.
Specjalizuje się w historii i teorii prawa, historii nauki i prawie porównawczym. Jest profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Zakładu Prawa i Polityki Penitencjarnej w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji na Wydziale Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 2006 do października 2018 był redaktorem „Palestry”. Do 10 kwietnia 2010 r. był redaktorem prowadzącym i współpracownikiem redaktora naczelnego Stanisława Mikke, który w 2005 r. zaprosił go do pracy w redakcji, następnie do 2018 r. był zastępcą redaktora naczelnego Czesława Jaworskiego. Od 2018 r. jest redaktorem naczelnym „Głosu Prawa. Przeglądu Prawniczego Allerhanda”.
W latach 2007–2013 był wykładowcą, adiunktem, na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, a w latach 2006–2010 był wykładowcą Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku.
W latach 2001–2005 był stypendystą Europejskiego Kolegium Polskich i Ukraińskich Uniwersytetów, a w latach 2007 i 2008 stypendystą Fundacji na rzecz Nauki Polskiej – w ramach programu START. W 2017 r. stypendysta Fundacji Lanckorońskich do Londynu. Jest jednym z fundatorów Instytutu Allerhanda, członkiem jego Rady Głównej.
Opublikował kilkaset opracowań naukowych i popularnych z zakresu historii prawa, prawa konstytucyjnego i międzynarodowego, organizacji i dziejów adwokatury, prawa porównawczego, etyki prawniczej, prawa karnego i więziennictwa, prawa prywatnego porównawczego, w tym handlowego, a także historii nauki, kultury, muzyki i kina. Artykuły zamieszcza w czasopismach: „Palestra”, „Państwo i Prawo”, „Rejent”, „Przegląd Prawa Handlowego”, „Przegląd Sejmowy”, „Kwartalnik Prawa Prywatnego”, „Rocznik Lwowski”, „Galicja” i innych. Publikował też w „Rzeczpospolitej”, „Dzienniku Gazecie Prawnej”, „Tygodniku Powszechnym”, „Kurierze Galicyjskim”. Wygłosił wykład w ramach LXV Spotkań Ossolińskich. Występuje jako ekspert z zakresu międzynarodowego prawa karnego oraz historii nauki i kina w radio. Współautor Słownika inteligencji polskiej w ZSRS 1945–1991 pt. „Zostali na Wschodzie”.
W 2018 w trakcie kryzysu wokół Sądu Najwyższego w Polsce zgłosił swoją kandydaturę na sędziego Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego. 28 sierpnia 2018 Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej odwołało go uchwałą (bez uzasadnienia) ze stanowiska zastępcy redaktora naczelnego „Palestry”, zaś nazajutrz Naczelna Rada Adwokacka przyjęła uchwałę, że udział adwokatów w naborze do Sądu Najwyższego „stoi w sprzeczności z wartościami, jakimi kieruje się Adwokatura”. 10 października 2018 prezydent Andrzej Duda powołał go do pełnienia urzędu sędziego Sądu Najwyższego.
Postanowieniem Prezydenta RP Andrzeja Dudy z 27 czerwca 2024 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne.
