| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość |
niemiecka |
| Dziedzina sztuki | |
| Epoka |
Adolf Abel (ur. 27 listopada 1882 w Paryżu, zm. 3 listopada 1968 w Bruckbergu) – niemiecki architekt i nauczyciel akademicki.
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość |
niemiecka |
| Dziedzina sztuki | |
| Epoka |
Adolf Abel (ur. 27 listopada 1882 w Paryżu, zm. 3 listopada 1968 w Bruckbergu) – niemiecki architekt i nauczyciel akademicki.
Był synem architekta, studiował w latach 1902–1904 na politechnice w Stuttgarcie u Theodora Fischera i w latach 1904–1905 na Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie, przez pewien czas jako współpracownik Paula Wallota. Po dłuższej podróży studyjnej po północnych Włoszech, pracował od 1906 do 1908 roku w biurze architektonicznym Schmohl und Staehlin, a w latach 1910–1914 w Eisenlohr und Pfennig w Stuttgarcie. Po zakończeniu I wojny światowej został asystentem Paula Bonatza na politechnice stuttgarckiej i prowadził też własne zajęcia do 1925. Jednocześnie współpracował z architektem Karlem Böhringerem i był kierownikiem działu budownictwa lądowego w firmie Neckar-AG.
W 1925 Abel został zatrudniony w Kolonii jako architekt miejski. Pozostał na tym stanowisku do 1930. Jako następca Theodora Fischera w 1930 został powołany na stanowisko profesora urbanistyki i budownictwa politechniki w Monachium.
W latach 1933–1945 był zmuszony ograniczyć się jedynie do studiów i zleceń prywatnych. W latach 1946–1949 pracował przy odbudowie zniszczeń wojennych w Monachium i był członkiem zarządu odbudowy w Badenii-Wirtembergii.
Od 1949 wykładał na politechnice w Darmstadt. W 1955 powrócił do Stuttgartu.
