Adolf Falkowski

Adolf Falkowski
Data i miejsce urodzenia

20 października 1886
Twer

Data i miejsce śmierci

27 sierpnia 1963
Warszawa

doktor habilitowany nauk medycznych
Specjalność: psychiatria
Alma Mater

Uniwersytet Wileński

Habilitacja

1929
Uniwersytet Warszawski

Uczelnia

Uniwersytet Wileński

Okres zatrudn.

1923-1930

Grób Adolfa Falkowskiego na cmentarzu Powązkowskim

Adolf Falkowski (ur. 8 października?/20 października 1886 w Twerze, zm. 27 sierpnia 1963 w Warszawie) – polski lekarz psychiatra.

Życiorys

Syn Stanisława (1849–1923) i Leontyny z Kraszewskich (1864–1935). Po ukończeniu gimnazjum w Twerze studiował na wydziale filologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza, a potem na wydziałach medycznych uniwersytetów we Fryburgu, Monachium, Berlinie i Heidelbergu. W Heidelbergu otrzymał tytuł doktora medycyny na podstawie dysertacji Ueber eigenartige mesenchymale Hämatome in Leber und Milz neben multiplen Angiomen der Haut bei einem Säugling. Dyplom nostryfikował w Moskwie w 1914 roku. W latach 1910–1912 pracował u Emila Abderhaldena w Berlinie, w latach 1911–1913 u Franza Nissla w Heidelbergu. W latach 1919–1921 lekarz w Szpitalu Jana Bożego w Warszawie. W latach 1923–1930 był adiunktem w Katedrze i Klinice Neurologicznej Uniwersytetu Wileńskiego. W 1929 habilitował się na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie rozprawy Znaczenie badania układu roślinnego w rozpoznawaniu niektórych schorzeń ośrodkowego systemu nerwowego i psychoz. Od 1930 do 1934 dyrektor szpitala psychiatrycznego w Kochanówce pod Łodzią. Uczestnik powstania warszawskiego. Zmarł w 1963 roku, pochowany jest na cmentarzu Powązkowskim w grobie rodzinnym (kwatera 183, rząd 1, miejsce 7).

Brat Jadwigi Falkowskiej. W 1913 ożenił się z Kazimierą Kobylińską (1887–1934). Mieli córkę Zofię (1915–1993), okulistkę.

Wybrane prace