| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie |
poeta, prozaik |
| Narodowość | |
Adolf Momot (ur. 22 sierpnia 1931 w Hamerni, zm. 6 kwietnia 2005 w Szczecinie) – polski poeta i prozaik związany ze Szczecinem.
W czasie okupacji służył w Armii Krajowej. Po wojnie był represjonowany i więziony przez władze komunistyczne do 1950 roku. W 1951 zamieszkał wraz z rodzicami we wsi Morzyca koło Pyrzyc. Pracował jako robotnik rolny i kolejowy, równocześnie ucząc się w korespondencyjnym Liceum Ogólnokształcącym w Stargardzie Szczecińskim. Po ukończeniu rocznego kursu nauczycielskiego w Szczecinie pracował jako nauczyciel we wsi Skawęcin. W 1953 roku zamieszkał na stałe w Szczecinie. Ukończył filologię polską w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Szczecinie, studiował też zaocznie na UAM w Poznaniu. Aż do emerytury pracował jako nauczyciel języka polskiego. Był w Szczecinie radnym Miejskiej Rady Narodowej i Wojewódzkiej Rady Narodowej. Piastował funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Oświaty i Kultury.
W 1959 roku zadebiutował jako poeta na łamach prasy literackiej wierszami Dzika róża i Jesień. Poezję i prozę publikował m.in. w gazetach i czasopismach: "Głos Szczeciński", "Ziemia i Morze", "Pomorze", "Tygodnik Kulturalny", "Tygodnik Zachodni". Pisał słuchowiska radiowe. Współpracował ze studenckim teatrzykiem "Skrzat". Był członkiem szczecińskiego Oddziału Związku Literatów Polskich i jego wiceprezesem.
Otrzymał nagrodę im. Stanisława Piętaka za powieść Tyle słońca w 1967 roku.
Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.