Adrien Manglard

Adrien Manglard
Ilustracja
Port śródziemnomorski, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Data i miejsce urodzenia

12 marca 1695
Lyon

Data i miejsce śmierci

31 lipca 1760
Rzym

Narodowość

francuska

Dziedzina sztuki

malarstwo, miedziorytnictwo

Multimedia w Wikimedia Commons

Adrien Manglard (ur. 12 marca 1695 w Lyonie, zm. 31 lipca 1760 w Rzymie) – francuski marynista, pejzażysta.

Biografia

Adrien Manglard urodził się w Lyonie, w Królestwie Francji, 10 marca 1695 (lub 1685), jako pierworodny Edmonda (zwanego Aimé) Manglard i Catherine Rose du Perrier (lub Dupérier). Przyjął chrzest w kościele Saint-Vincent 12 marca tego samego roku. Jego ojciec również był malarzem i urodził się w Paryżu. Jego matka była córką księgarza. Oboje jego rodzice stracili swych ojców w młodym wieku. Pobrali się 21 maja 1683 roku w bazylice Saint-Martin d’Ainay. Oprócz Adriena mieli jeszcze dwoje dzieci. Rodzina poniosła ekonomiczne konsekwencje głodu spowodowanego ekstremalnie zimną pogodą małej epoki lodowcowej, która doprowadziła do tzw. „siedmiu chorych lat” w Szkocji i niezwykle zimnego Le Grand Hiver we Francji, w konsekwencji którego do końca 1710 roku we Francji zmarło z głodu 600 000 osób. W 1707 r. dwaj bracia Manglarda, Pierre i Daniel, zostali pozostawieni w Hôpital de la Charité, sierocińcu w Lyonie, gdzie zostali przyjęci jako délaissés (opuszczeni).

Po studiach pod kierunkiem Adriaena van der Cabela w Lyonie Manglard przeniósł się stamtąd do Awinionu lub Marsylii, gdzie studiował pod kierunkiem malarza kartuzów Josepha Gabriela Imberta (1666–1749). W 1715 Manglard przeniósł się do Rzymu, po prostu jako turysta. Nie znajdował się pod opieką Francuskiej Akademii Malarstwa, która dopiero w 1736 r. miała go przyjąć jako pełnoprawnego członka. W 1722 r. prawdopodobnie cieszył się już pewną sławą w Rzymie. Manglard zaczął cieszyć się patronatem wybitnych komisarzy co najmniej od połowy lat dwudziestych XVIII wieku. W latach dwudziestych XVIII wieku rozpoczął pracę w Corte Sabauda, do którego w 1726 roku wysłał dwa obrazy. Talent Manglarda jako malarza marynistycznego był tak duży, że jego kariera szybko się rozwinęła: do prestiżowych klientów należeli Wiktor Amadeusz II, który kupił od niego dwa pasujące utwory w 1726 r., oraz Filip I Parmeński. Sam Filip zamówił u Manglarda ponad 140 obrazów do dekoracji swoich pałaców. Manglard cieszył się również patronatem najważniejszych rodzin rzymskich, w tym Colonna, Orsini, Rondani, Rospigliosi i Chigi. Dla Chigi wykonał freski na piano Nobile w Palazzo Chigi, obecnie oficjalnej rezydencji premiera Włoch. W Rzymie Manglard studiował pod kierunkiem Bernardino Fergioniego, zanim szybko zyskał sławę jako malarz pejzażystów. Manglard skupił się na tym, co stanie się jego dziedziną specjalizacji w Rzymie, czyli widokach morskich. Studiował statki, Turków, a nawet wielbłądy. Manglard często przedstawiał porty w swoich pejzażach. Postacie takie jak Turcy i wielbłądy odzwierciedlały egzotykę wielkich włoskich portów.

Manglard był szkolony przez holenderskiego pejzażystę Złotego Wieku (Cabel), który sam podróżował do Włoch. Tam na jego styl wpłynęła miejscowa szkoła bolońska. W ten sposób Manglard najpierw zetknął się z holenderskim stylem malarstwa pejzażowego Złotego Wieku, z pewnymi włoskimi wpływami Cabel, a następnie sam przeniósł się do Włoch w wieku dwudziestu kilku lat i był tam pod wpływem wybitnych malarzy rzymskich tamtego okresu, w tym artystów z kręgu rzeźbiarza Pierre’a Legrosa, takich jak Sebastiano Conca i Gaspar van Wittel. Obrazy marynistyczne Manglarda łączą „wyidealizowane, klasyczne krajobrazy Claude’a Lorraina z ostrym realizmem modeli północnych”.

Galeria

Przypisy

  1. ↑ Michel 1981 ↓, s. 827.
  2. ↑ Monahan Gregory: Year of Sorrows: The great famine of 1709 in Lyon, ISBN 978-0-8142-0608-9.
  3. ↑ Lachiver Marcel: Les Années De Misère: La famine au temps du Grand Roi, 1680–1720, ISBN 978-2-213-02799-9.
  4. ↑ Maddalo 1982 ↓, s. 15.
  5. 1 2 Maddalo 1982 ↓, s. 31.
  6. ↑ G. Dargent, 1979.
  7. 1 2 3 4 5 6 Manglard, Adrien | Grove Art [online], www.oxfordartonline.com [dostęp 2020-10-25] (ang.).
  8. ↑ Maddalo 1982 ↓, s. 16.
  9. ↑ Adrien Manglard [online], rkd.nl [dostęp 2024-03-01] (ang. • niderl.).
  10. ↑ Maddalo 1982 ↓, s. 34.
  11. ↑ Maddalo 1982 ↓, s. 39.
  12. ↑ Web Gallery of Art, searchable fine arts image database [online], www.wga.hu [dostęp 2020-10-25].
  13. ↑ La Sala dei Paesaggi Boscosi e la Sala delle „Marine” | www.governo.it [online], www.governo.it [dostęp 2020-10-25] (wł.).
  14. ↑ Maddalo 1982 ↓, s. 13.
  15. 1 2 (#179) Adrien Manglard [online], sothebys.com [dostęp 2024-04-22] (ang.).
  16. 1 2 Michel 1981 ↓, s. 834.
  17. ↑ Michel 1981 ↓, s. 835.

Bibliografia