Afrakta (l.mn. od gr. ἄφρακτος áphraktos – dosł. „nieogrodzony, niezabezpieczony”) – określenie greckich bezpokładowych statków wiosłowych, używanych w starożytności.
Termin ten w odniesieniu do bardzo dawnych jednostek morskich użyty został przez Tukidydesa w Wojnie peloponeskiej (I 10, 4). Okręt lub statek z krytym (pełnym) pokładem Grecy określali jako naus kataphraktos (ναῦς κατάφρακτος); przez Rzymian jednostki takie były nazywane cataphractae lub tectae.
