| Agrilus guerini | |
| Lacordaire, 1835 | |
 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Nadrodzina | |
| Rodzina | |
| Podrodzina | |
| Plemię | |
| Podplemię | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
Agrilus guerini |
Agrilus guerini – gatunek chrząszcza z rodziny bogatkowatych i podrodziny Agrilinae. Rzadki gatunek reliktowy, występujący na rozproszonych stanowiskach w Europie. Larwy przechodzą rozwój w wierzbach.
Gatunek ten opisał jako pierwszy Jean Théodore Lacordaire w 1835 roku, w publikacji współautorstwa Jean Baptiste’a Boisduvala.
Chrząszcz o mocno wydłużonym ciele długości od 8,5 do 12 mm, ubarwiony czarno z niebieskim lub zielonym połyskiem metalicznym. Głowa zaopatrzona jest w duże oczy niemal stykające się z przednią krawędzią przedplecza. Przedplecze ma podwójną krawędź boczną. Pokrywy mają trzy pary plamek z gęstego, białego owłosienia. Pierwsza zlokalizowana przy nasadzie pokryw, wewnętrznie od guzów barkowych, druga tuż przed środkiem długości pokryw, a trzecia w pobliżu szwu w tylnej ich połowie. Tylne końce pokryw są przedłużone w rozchylone, spiczaste wierzchołki. Na spodzie ciała plamki z gęstych, jasnych włosków umieszczone są na zewnętrznych stronach bioder tylnych odnóży, sternitach od drugiego do piątego oraz pleurytach pierwszych, trzecich, czwartych i piątych. Pygidium ma tył wyciągnięty w długi wyrostek.
Owad rozmieszczony na nizinach i ciepłych stanowiskach terenów pagórkowatych, do rzędnych 500 m n.p.m. Jest monofagiem wierzb. Stwierdzono jego żerowanie na wierzbach: iwie, siwej, szarej, purpurowej, uszatej i wiciowej. Zasiedla przede wszystkim drzewa samotne i dobrze nasłonecznione, np. rosnące na łąkach.
Cykl życiowy jest dwuletni. Loty godowe mają miejsce w szczytowej partii korony. Jaja składane są pojedynczo na korze gałęzi, konarów lub pni. Zwykle rozwój larwalny odbywa się w gałęziach średnicy 2–5 cm, ale pełen zakres średnicy materiału lęgowego to od 1 do 20 cm. Falisty chodnik drążony jest w bielu, rzadko w łyku i zwykle osiąga długość od 65 do 80 cm, choć dochodzić może do 120 cm. Przepoczwarczenie ma miejsce głębiej, w komorze wydrążonej w twardzieli. Stadium poczwarki trwa od dwóch do trzech tygodni, ale postać dorosła pozostaje w komorze do następnego roku, wykorzystując ją do hibernacji. Osobniki dorosłe obserwuje się od kwietnia do sierpnia, rzadko do września. Najliczniej występują w czerwcu. Najczęściej siadają na wierzbach.
Gatunek palearktyczny o eurokaspijskim typie rozmieszczenia, znany z Francji, Luksemburga, Niemiec, Austrii, Włoch, Szwecji, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Słowenii, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Macedonii Północnej, oraz europejskiej części Rosji.
Owad rzadki, uznawany za relikt przedlodowcowy. Zasięg ma silnie porozrywany i współcześnie ograniczony do izolowanych stanowisk. W Polsce stwierdzono go jedynie w Puszczy Białowieskiej i Biebrzańskim Parku Narodowym. Na „Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce” umieszczony jest jako zagrożony gatunek o niedostatecznie rozpoznanym statusie (DD). Z kolei na „Czerwonej liście Republiki Federalnej Niemiec” opiętek ten umieszczony jest jako gatunek wymierający, a na „Czerwonej liście bogatkowatych Saksonii-Anhalt” jako gatunek wymarły. W Rumunii znany jest z pojedynczego stanowiska w gminie Brănișca na Wyżynie Siedmiogrodzkiej.
