Ahl-e hakk (kurd. یارسان,Yarsan; per.اهل حقAhl-e haqq, ludzie prawdy), zwani też Ali Ilahi (علي إلاه `Alī ilāhi, arab.: Ali jest bogiem), zwana także jarsanizmem – religia powstała na bazie mistycznych nurtów islamu i wierzeń irańskich Kurdów. Ahl-e Haqq nie jest monolityczna, składa się z wielu różnorodnych grup wyznaniowych, część z których uznaje Alego ibn Abi Taliba, zięcia Mahometa, za inkarnacjęBoga. Wyznawcy zamieszkują wschodnią i środkową Azję. Językiem sakralnym tej mniejszości religijnej jest najczęściej gorani (gurani). Kurd Sułtan Sahak wskazywany jest jako założyciel ruchu.
Historia
Powstała w XIV wieku w łonie szyickiego imamizmu. Według niektórych religioznawców, powstała ona na skutek wpływów chodżów i ich odłamów religijnych na miejscowy imamizm. Według innych, wpływ ismailicki był niewielki, a religia powstała, gdyż silne były jeszcze w tym czasie wierzenia przedislamskie: zaratusztriańskie, chrześcijańskie oraz religie lokalne. Na tę mieszankę miał się nałożyć silny element szyicki. Część wiernych nie uznaje tej interpretacji twierdząc, że Ahl-e hakk pojawili się na samym początku islamu.
Doktryna
Przebywająca w oceanie Perła otoczona skorupą zawierała wewnątrz Boga, który stworzył Siedmiu Towarzyszy (Haft Tan), a następnie świat, rozbijając Perłę. Do grupy Siedmiu Towarzyszy bywają zaliczani Jezus i inne postaci chrześcijańskie.
Ahl-e Haqq głosi wiarę w transmigrację dusz. Wyznawcy wierzą, iż Boska Substancja wcieliła się w Alego, a według większości odłamów wcielała się również w inne osoby. Oprócz inkarnacji Boga czczeni są także liczni święci oraz aniołowie. Czterej główni aniołowie to w kolejności ważności:
Fatima, córka Mahometa i żona Alego, jest również wcieleniem Boga, jednak - według większości odłamów - niższego rzędu.
Kult
Każdy wyznawca posiada mistrza duchowego (pir) oraz przewodnika (dalil).
Wierni wypełniają wszystkie podstawowe powinności muzułmańskie (w tym "pięć filarów") i szyickie. Zwą je chidmat, czyli służenie.
Swoiste dla Ahl-e Haqq są spotkania wspólnoty (dżam), w trakcie których rozdawane jest święte (poświęcone) jedzenie.
Praktykuje się tańce i recytację religijnej poezji (kalam).
Dwukrotnie w roku praktykowane są trzydniowe posty.
Recepcja
Wyznawców charakteryzuje podział według przynależność do lineaży.
Ze względu na liczne prześladowania wyznawcy podają się najczęściej za imamitów, dlatego ich liczebność jest trudna do określenia (prawdopodobnie 200-300 tys., według własnych danych ponad 1 milion). Dzielą się na kilkanaście (lub kilkadziesiąt) grup wyznaniowych. Wierni są Kurdami, Persami, Gilanami, Lurami i Turkami. Żyją głównie w Iranie, Azerbejdżanie, Iraku (większość w Kurdystanie irackim) i w Turcji. Często są dyskryminowani, dlatego stosują takijję; otrzymali pełną lub niemal pełną swobodę wyznania tylko w Turcji i w irackim Kurdystanie.