Urodził się 10 kwietnia 1944 roku we wsi Zabłocie, na terytorium okupowanym przez III Rzeszę, w ówczesnym dystrykcie Baranowicze, w Komisariacie Generalnym Białoruś, w Komisariacie Rzeszy Wschód. W 1964 roku ukończył Nowogródzkie Technikum Gospodarstwa Wiejskiego. W tym samym roku rozpoczął pracę. Był agronomemkołchozów „Władza Sowietów” i „Iskra” w rejonie lidzkim, instruktorem Lidzkiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego. W 1973 roku ukończył Białoruski Uniwersytet Państwowy im. Lenina (BUP), uzyskując wykształcenie prawnicze. W latach 1973–1988 pracował jako aspirant, pracownik naukowy, pełniący obowiązki kierownika działu w Instytucie Filozofii i Prawa Akademii Nauk Białoruskiej SRR. Uzyskał stopień kandydata nauk (odpowiednik polskiego stopnia doktora), a następnie w 1986 roku – stopień doktora nauk prawnych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego). Temat jego dysertacji habilitacyjnej brzmiał: Problemy organizacyjno-prawne państwowego zarządzania budownictwem w ZSRR. Od 1988 roku do co najmniej 2004 roku był kierownikiem Katedry Teorii i Historii Państwa i Prawa Wydziału Prawa BUP. W 1990 roku uzyskał tytuł profesora.
Przygotowywał „Prawo o językach BSRR” przyjęte 26 stycznia 1990 roku na 14. sesji Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XI kadencji, które ustanawiało język białoruski jedynym językiem państwowym Białoruskiej SRR. W latach 1990–1991 (według innych źródeł – w latach 1991–1992) wchodził w skład Komitetu Nadzoru Konstytucyjnego ZSRR. W latach 1992–1996 pełnił funkcję przewodniczącego Centralnej Komisji ds. Wyborów Deputowanych Ludowych Republiki Białorusi (w 1994 roku przekształconej w Centralną Komisję ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów Republiki Białorusi; według innego źródła w latach 1992–1994 był członkiem, a w latach 1994–1996 – przewodniczącym tej instytucji). Od stycznia 1996 do listopada 2004 roku był zastępcą szefa Administracji Prezydenta Republiki Białorusi ds. Prawnych. 14 kwietnia 1996 roku został mianowany szefem Prawnej Rady Konsultacyjnej – organu władzy wykonawczej składającego się z 19 prawników, który miał za zadanie przygotować zmiany w konstytucji, dostosowujące ją do wyników referendum z 1995 roku. W 1996 roku był jednym z autorów projektu nowej konstytucji, która przewidywała m.in. wzmocnienie władzy prezydenta, likwidację Rady Najwyższej i zastąpienie jej Zgromadzeniem Narodowym. Projekt ten popierany był przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę. Alaksandr Abramowicz był także jednym z inicjatorów referendum w tej sprawie.
Zdaniem autorów książki „Kto jest kim w Białorusi”, Alaksandr Abramowicz zasiadając na stanowisku przewodniczącego Centralnej Komisji Wyborczej starał się publicznie demonstrować poglądy liberalne. Jednak według Zianona Pazniaka Abramowicz uczestniczył w ukrywaniu fałszerstw w wyborach parlamentarnych w 1995 roku. Po okazaniu mu przez Pazniaka dowodów falsyfikacji, miał on odmówić zgłoszenia sprawy do prokuratury, nie udzielając wyjaśnień.
Prace
Alaksandr Abramowicz jest autorem prac na temat budownictwa państwowego i prawodawstwa, stosunków wzajemnych między centralnymi i miejscowymi organami władzy, m.in.:
Ispołkomy obłastnych Sowietow: płanirowanije i zastrojka nasielennych miest.Mińsk:1979.(ros.).
Gosudarstwiennoje uprawlenije stroitielstwom w SSSR.Mińsk:1982.(ros.).
Prawowoj status sowietskogo grażdanina.Mińsk:1986.(ros.).
Konstitucyja SSSR – wopłoszczenije leninskoj nacyonalnoj politiki.Mińsk:1986.(ros.).
Alaksandr Abramowicz jest żonaty, ma dwoje dzieci.
Uwagi
↑Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywna forma zapisu, według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Аляксандар Міхайлавіч Абрамовіч (czyt. Alaksandar Michajławicz Abramowicz).
Абрамовіч Аляксандр Міхайлавіч. W:Рэдкал.: Г.П.Пашкоў і інш.:Беларуская энцыклапедыя: У 18 т.T.1:А – Аршын.Mińsk:Biełaruskaja Encykłapiedyja,1996,s.37. ISBN985-11-0036-6.(biał.).
Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”:Kto jest kim w Białorusi.Białystok:Podlaski Instytut Wydawniczy,2000,s.313,seria:Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN83-913780-0-4.
АлесьПяткевіч,ВольфРубінчык:Кароткія зьвесткі аб некаторых беларускіх палітыках, актыўных у 1991–2006 гадах. W:Пад агульнай рэд. В. Булгакава:Палітычная гісторыя незалежнай Беларусі (да 2006 г.).Wyd.2.Białystok, Wilno:Białoruskie Towarzystwo Historyczne, Instytut Białorutenistyki,2011,s.1178–1213. ISBN80-86961-16-8.(biał.).
ІрынаЕкадумава:Працэс раздваеньня органаў улады ў выніку канстытуцыйнага крызысу лістапада 1996. W:Пад агульнай рэд. В. Булгакава:Палітычная гісторыя незалежнай Беларусі (да 2006 г.).Wyd.2.Białystok, Wilno:Białoruskie Towarzystwo Historyczne, Instytut Białorutenistyki,2011,s.216–227. ISBN80-86961-16-8.(biał.).
