 Albert Nicholas (1947) | |
| Data i miejsce urodzenia |
27 maja 1900 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
3 września 1973 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód |
muzyk |
| Powiązania | |
| Zespoły | |
| King Oliver and His Dixie Syncopators Luis Russell and His Orchestra | |
Albert Nicholas (ur. 27 maja 1900 w Nowym Orleanie, zm. 3 września 1973 w Bazylei) – amerykański klarnecista jazzowy.
Grę na klarnecie studiował pod kierunkiem Lorenza Tio juniora w Nowym Orleanie. Już jako nastolatek grał z takimi sławami kornetu, jak Buddy Petit, Joe „King” Oliver i Manuel Perez. Następnie przez trzy lata służył na statkach amerykańskiej floty handlowej (United States Merchant Marine). Po zejściu na ląd powrócił w Chicago do zespołu „Kinga” – Oliver’s Dixie Syncopators, z którym grał i nagrywał od 1925 do 1927.
Potem przez rok przebywał na Dalekim Wschodzie i Egipcie. W 1928 dotarł do Nowego Jorku i przez pięć lat pracował w orkiestrze Luisa Russella. Na początku lat 40. nastąpił spadek popularności jazzu tradycyjnego, który przerwał jego karierę muzyczną. W 1941 zatrudnił się nawet jako strażnik w nowojorskim metrze. Jednakże jeszcze w połowie tej samej dekady wskutek odrodzenia muzyki nowoorleańskiej (New Orleans Revival) wrócił do pełnej aktywności zawodowej. Współpracował wtedy m.in. z pianistą Artem Hodesem, kornecistą i trębaczem Bunkiem Johnsonem, oraz puzonistą Kidem Orym. Od 1948 był stałym członkiem tria pianisty Ralpha Suttona w klubie Jimmy’ego Ryana.
W 1953, idąc w ślady swojego rodaka, słynnego saksofonisty Sidneya Becheta, przeniósł się do Francji, w której pozostał do końca życia. Do kraju rodzinnego przyjeżdżał rzadko, dokonując m.in. szeregu nagrań w 1959 i 1960. W 1957 odwiedził Polskę, występując na II Festiwalu Jazzowym w Sopocie.
Zmarł po przebytej operacji w szpitalu w szwajcarskiej Bazylei. Miał 73 lata.
Zestawienie wg dat wydania płyt
