| Imię i nazwisko po urodzeniu |
Aleksandr Płatonowicz Botwin |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
30 sierpnia 1918 |
| Data śmierci |
14 maja 1998 |
| ambasador ZSRR w Czechosłowacji | |
| Okres |
od 6 lutego 1980 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
   | |
Aleksandr Płatonowicz Botwin (ros. Александр Платонович Ботвин; ur. 30 sierpnia 1918 we wsi Czernogorowka, zm. 14 maja 1998) – radziecki polityk, dyplomata, działacz partyjny.
W 1941 roku ukończył Charkowski Instytut Lotniczy, był inżynierem-planistą, majstrem warsztatu, zastępcą szefa i szefem warsztatu, głównym metalurgiem i starszym technologiem zakładów przemysłu lotniczego. Od 1943 członek WKP(b), w latach 1945–1948 partyjny organizator KC WKP(b) w fabryce w Chabarowsku, 1948–1951 zastępca szefa i szef warsztatu Charkowskiej Fabryki Lotniczej, 1951–195? partyjny organizator KC WKP(b)/KPZR i sekretarz Biura KPZR Charkowskiej Fabryki Lotniczej. W latach 1955–1958 I sekretarz Dzierżyńskiego Komitetu Rejonowego KPU (Charków), 1958–1961 inspektor KC KPU, od 1961 do sierpnia 1962 II sekretarz Kijowskiego Komitetu Obwodowego KPU, od 30 września 1961 do 8 stycznia 1965 zastępca członka KC KPU. Od sierpnia 1962 do stycznia 1963 I sekretarz Komitetu Miejskiego KPU w Kijowie, od stycznia 1963 do 7 grudnia 1964 II sekretarz Kijowskiego Przemysłowego Komitetu Obwodowego KPU, od 7 do 28 grudnia 1964 II sekretarz Kijowskiego Komitetu Obwodowego KPU, od grudnia 1964 do stycznia 1980 ponownie I sekretarz Komitetu Miejskiego KPU w Kijowie. Od 8 stycznia 1965 do 15 kwietnia 1980 członek KC KPU, od 8 kwietnia 1966 do 30 marca 1971 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej KPZR, od 9 kwietnia 1971 do 24 lutego 1976 zastępca członka KC KPZR, od 13 lutego 1976 do 15 kwietnia 1980 członek Biura Politycznego KC KPU. Od 5 marca 1976 do 25 lutego 1986 członek KC KPZR, od 6 lutego 1980 do 26 kwietnia 1984 ambasador nadzwyczajny i pełnomocny w Czechosłowacji, w latach 1984–1990 przewodniczący Komisji Kontroli Partyjnej przy KC KPU, od 8 lutego 1986 do 16 czerwca 1990 ponownie członek KC KPU, następnie na emeryturze.
Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 7. do 10. kadencji.