| Data i miejsce urodzenia |
5 kwietnia 1954 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
17 października 1982 |
| Przyczyna śmierci |
upadek z wysokości |
| Zawód, zajęcie | |
| Alma Mater |
Alexander MacIntyre (ur. 5 kwietnia 1954 w Cottingham, zm. 17 października 1982 na Annapurnie w Himalajach) – brytyjski wspinacz, alpinista i himalaista.
Poważne osiągnięcia wspinaczkowe miał już jako student Uniwersytetu Leeds. Był tam jednym z liderów grupy młodych wspinaczy, którzy z powodzeniem wprowadzali szybkie techniki zimowe, wcześniej znane z gór Szkocji, na wielkie ściany Alp (tzw. technika frontalna, chodzenie na przednich zębach raków i z dwoma krótkimi czekanami w rękach, front pointing technique, bez kucia stopni w lodzie). Głośnymi sukcesami MacIntyre'a i tej grupy było pierwsze jednodniowe – wówczas wręcz szokująco krótkie – przejście słynnej lodowej drogi przez tzw. "Całun" na Grandes Jorasses (1975). Zespoły MacIntyre'a dodały dwie nowe drogi lodowe na Grandes Jorasses (1976 z czego lodowa droga środkowym kuluarem jest ryzykowna i właśnie dla bezpieczeństwa wymaga szybkiego wspinania się w lodzie) oraz szybkie przejście ściany Eigeru tzw. direttissimą Harlina (październik 1977).
W lecie 1977 roku uczestniczył w swym pierwszym wyjeździe w góry wysokie - w ramach polsko-brytyjskiej wyprawy w Hindukusz, kierowanej przez Andrzeja Zawadę. Wraz z Johnem Porterem i Wojciechem Kurtyką, zdobył w stylu alpejskim dziewiczą, wysoką na 2300 metrów północno-wschodnią ścianę Kohe Bandaka 6843 m.
Stał się jednym z prekursorów stylu alpejskiego na wielkich ścianach najwyższych gór Azji.
W latach 1977–1981 w Hindukuszu i Himalajach wspinał się w polsko-brytyjskich wyprawach, które dokonały ówczesnych najlepszych przejść wielkościanowych w tzw. stylu alpejskim. Z czasem wraz z Wojciechem Kurtyką stanowili trzon tych wypraw (nazwany żartobliwie przez Kurtykę East-West Precipice Group). Do dokonań tego zespołu z tego okresu należą nowe drogi ścianami Kohe Bandaka, Changabang, Dhaulagiri. Był to najlepszy okres współpracy polsko-angielskiej w owych nowatorskich wspinaczkach ścianowych, a MacIntyre okazał się tej współpracy najtrwalszym filarem ze strony brytyjskiej.
W roku 1982 uczestniczył w dwóch małych wyprawach brytyjskich (druga z udziałem Szwajcara), wytyczających drogi ścianowe na ośmiotysięczniki w stylu alpejskim. Wiosenna ekspedycja w masyw Sziszapangmy zakończyła się pełnym sukcesem i dwiema nowymi drogami, jesienna na Annapurnę okazała się tragiczna.
MacIntyre był kojarzony z luźnym stylem życia (nie przypadkiem zwano go dirty Alex), czego doświadczyli też polscy partnerzy jego wypraw.
W latach 1978–1980 pełnił funkcję sprzętowego doradcy BMC (National Officer).
Zginął w trakcie wytyczania nowej drogi na Annapurnę, prawym skrajem jej południowej ściany, w trzyosobowej wyprawie (z Johnem Porterem i René Ghilinim). Uderzony odosobnionym kamieniem w głowę spadł ok. 500 m do szczeliny brzeżnej pod ścianą.
Imię MacIntyre'a (Alex MacIntyre Memorial Hut, AMMH) nosi jedno ze schronisk wspinaczkowych w Szkocji, w miejscowości North Ballachulish w Onich, blisko Glen Coe (zob. Linki zewnętrzne). Jest ono zarządzane wspólnie przez Mountaineering Council of Scotland (MCofS) i British Mountaineering Council (BMC).