| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk medycznych | |
| Specjalność: chirurgia | |
| Alma Mater | |
| Habilitacja | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
Alexander Tietze (ur. 6 lutego 1864 w Lubrzy, zm. 19 marca 1927 we Wrocławiu) – niemiecki chirurg.
Urodził się w Liebenau, Neumark (obecnie Lubrza). Studiował na Uniwersytecie we Wrocławiu, studia ukończył w 1887 roku. Od 1888 do 1895 był asystentem najpierw Hermanna Fischera, potem Jana Mikulicza-Radeckiego w Klinice Chirurgicznej we Wrocławiu. W 1894 przedstawił rozprawę habilitacyjną Klinische und expermientelle Beiträge zur Lehre von Darmincarceration. W 1896 został ordynatorem szpitala Wszystkich Świętych, a w 1905 roku prymariuszem. W latach 1914–1920 był członkiem Rady Miejskiej Wrocławia. Zmarł na grypę 19 marca 1927.
W 1912 roku razem z Otfriedem Foersterem w Szpitalu Żydowskim we Wrocławiu przeprowadził zabieg przecięcia tylnych korzeni rdzenia kręgowego u chorego z porażeniem spastycznym (znany później jako operacja Foerstera). W 1927 roku wydał ceniony[przez kogo?] podręcznik chirurgii. Opisał też zespół objawów, znany dziś jako zespół Tietzego.