Alfred Jan Palla (ur. 1960 w Wodzisławiu Śląskim) – polski pisarz, podróżnik, historyk, teolog adwentystyczny, apologeta, autor książek.
Alfred Jan Palla (ur. 1960 w Wodzisławiu Śląskim) – polski pisarz, podróżnik, historyk, teolog adwentystyczny, apologeta, autor książek.
Ukończył Pedagogiczne Studium Techniczne w Gliwicach, a następnie studiował w krakowskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej, specjalizując się w historii starożytnej pod kierunkiem prof. Aleksandra Krawczuka. W 1986 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie studiował biblistykę na Andrews University w stanie Michigan. Stopień naukowy doktora uzyskał w Fuller Theological Seminary w Kalifornii. W Stanach Zjednoczonych mieszkał do roku 2006.
W latach 1997–2006 pracował jako duchowny w środowisku polonijnym w Chicago. Od 2006 roku zajmuje się popularyzowaniem wiedzy biblijnej i historycznej w Polsce.
Jest autorem ponad stu artykułów oraz kilkunastu książek, w których zajmuje się historią, archeologią, biblistyką, apologetyką chrześcijańską oraz kształtowaniem w czytelniku pozytywnego wyznania. Opublikował liczne artykuły w takich czasopismach, jak Dziennik Chicagowski, Relax, Panorama, Gwiazda Polarna, Znaki Czasu, Fakty i Mity, Słowo i Życie oraz CEL, broniąc w nich wiarygodności Biblii oraz jej nauk.
W roku 2018 obronił doktorat na Wydziale Filologiczno-Historycznym Akademii Pomorskiej w Słupsku.
Uważa, że prawdziwy sukces nie polega na tym, co się posiada, lecz kim się jest. Zachęca do rozpoznania i rozwoju otrzymanego talentu, w tym pasji, temperamentu, preferencji osobowościowych i darów duchowych, a także do wytrwałego rozwoju potencjału.
Jako sceptyk zainteresował się Całunem Turyńskim. Po przestudiowaniu wyników badań przeprowadzonych przez naukowców reprezentujących różne dyscypliny oraz historii całunu, doszedł do przekonania, że jest to zabytek autentyczny i starożytny.
Broni historycznej wiarygodności Pisma Świętego, w tym m.in. Mojżeszowego autorstwa Pięcioksięgu. Argumentuje za datowaniem wyjścia Izraelitów z Egiptu na 1446 r. p.n.e. Twierdzi, że opisaną w Księdze Wyjścia córką faraona, która wyłowiła z rzeki Mojżesza, była Hatszepsut.
Jest reprezentantem kreacjonizmu młodej Ziemi. Uważa, że dinozaury mogły współistnieć z ludźmi, a ich wyginięcie najlepiej wyjaśnia biblijny potop. Twierdzi, że w jego wyniku powstały skamieniałości i warstwy geologiczne, a skutkiem potopu było spękanie płyt tektonicznych i dryf kontynentalny, epoka lodowcowa oraz pokłady ropy naftowej i gazu ziemnego. Wskazuje, że pozostałością po tym globalnym kataklizmie jest m.in. kilkaset legend zachowanych przez różne ludy świata, a także Święto Zmarłych, obchodzone przez niemal wszystkie kultury od najdawniejszych czasów w dniu, w którym rozpoczął się biblijny potop.
Przywiązuje wielką wagę do święcenia sabatu. Jego zdaniem święcąc sobotę lub niedzielę, człowiek deklaruje, komu chce służyć: Stwórcy czy stworzeniu. Jego zdaniem świętowanie sabatu będzie szczególnie ważne w czasach ostatecznych, kiedy świętujący sabat zostaną oskarżeni o sianie nieporządku.
Uważa, że glosolalia może mieć demoniczne pochodzenie. W ruchu zielonoświątkowym jak i charyzmatycznym funkcjonują fałszywe substytuty charyzmatów. Jego zdaniem Kościoły charyzmatyczne połączą się kiedyś z Kościołem katolickim, co zostało to przepowiedziane przez Ellen G. White. Uważa, że wiele poglądów Świadków Jehowy powstało w wyniku czytania Biblii przy pomocy konkordancji, z pominięciem kontekstu. Twierdzi, że w Mgławicy Oriona znajduje się czarna dziura, która umożliwia podróż do nieba.
