.jpg) | |
| Data i miejsce urodzenia |
28 listopada 1882 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
20 grudnia 1966 |
| Narodowość |
albańska |
| Język |
albański |
| Dziedzina sztuki | |
| Ważne dzieła | |
|
Hanko-Halla | |
Ali Asllani (ur. 28 listopada 1882 we wsi Vajzë k. Wlory, zm. 20 grudnia 1966 w Tiranie) – albański działacz narodowy, dyplomata i poeta.
Syn muftiego Asllana Effendiego. Wcześnie osierocony, w 1888 ukończył szkołę Zosimaia w Janinie i wyjechał do Stambułu. Tam studiował początkowo medycynę, ale szybko przeniósł się na studia z zakresu administracji. Po studiach odbywał staż w prefekturze w Janinie. W 1908 po rewolucji młodotureckiej, związał się z klubem Bashkimi (Zjednoczenie), skupiającym albańskich działaczy narodowych. Za współpracę z Ismailem Qemalem był przez krótki czas internowany w Syrii. W 1909 udało mu się opuścić miejsce internowania i wziąć udział w kongresie albańskich działaczy narodowych w Dibrze.
Zmiana sytuacji politycznej w Turcji w 1910, spowodowała, że mógł wrócić do Stambułu i ponownie pracować w osmańskiej administracji. Tym razem władze osmańskie skierowały go daleko od ziem albańskich. Pracował jako podprefekt w Askeqi, Ellgenie i w Boskërze (wilajet Konya).
28 listopada 1912 po ogłoszeniu Deklaracji Niepodległości we Wlorze, kierujący rządem albańskim Ismail Qemal powierzył mu stanowisko sekretarza generalnego gabinetu. Po dymisji rządu w 1913 objął stanowisko podprefekta w Fierze. W 1914 wyjechał na krótko do Włoch, ale rok później powrócił do kraju by nadal pracować w administracji lokalnej. Koniec I wojny światowej zastał go na stanowisku burmistrza Wlory.
W latach 1921–1922 powrócił na stanowisko sekretarza rządu albańskiego. Od roku 1922 pracował w służbie dyplomatycznej, początkowo jako konsul w Trieście, Sofii, a od 1930 był ministrem pełnomocnym Albanii w Atenach.
W latach 1934–1939 ponownie piastował stanowisko burmistrza Wlory, które sprawował do inwazji włoskiej w 1939. W czasie wojny wycofał się z polityki i osiadł w rodzinnej wsi.
Od czasów szkolnych pisał wiersze, ale dopiero w 1942 zostały po raz pierwszy wydane drukiem. W 1944 należał do grona organizatorów Ligi Pisarzy Albanii. W ostatnich latach życia doczekał się publikacji kilku tomów swoich utworów, ale w tym czasie nie miał stałego źródła dochodów i żył w nędzy. W 2011 został odznaczony pośmiertnie Orderem Nderi i Kombit.