prof. Alojzy Nowara (ur. 21 czerwca 1907 w Kluczu, zm. 7 września 1976 w Raciborzu) – nauczyciel, badacz dziejów lokalnych, radny miejski i działacz społeczny.
Pochodził z rodziny chłopskiej. Ukończył miejscową szkołę ludową, po czym rozpoczął naukę w gimnazjum w Strzelcach Opolskich. Po podziale Górnego Śląska kontynuował naukę w Katowicach oraz w Pszczynie, gdzie w 1925 roku zdał maturę. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, które kontynuował w Poznaniu. W 1930 roku ukończył je, zdając egzamin państwowy z historii, wychowania obywatelskiego i języka niemieckiego. Jeszcze w 1928 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel na uniwersytecie ludowym w Dalkach. Od 1933 roku uczył w liceum ogrodniczym, a później w zakładzie wychowawczym, a od 1938 roku w gimnazjum i liceum pedagogicznym w Szczuczynie.
Po wybuchu II wojny światowej nadal pracował jako nauczyciel, po czym został zatrudniony na stanowisku urzędniczym. Pracował również fizycznie.
Po wojnie, do 1951 roku pracował w Liceum Ogólnokształcącym w Paczkowie, gdzie był wicedyrektorem, a następnie przeniósł się, wskutek represji, do Raciborza. W latach 1951–1958 uczył w I Liceum Ogólnokształcącym, a następnie, do 1975 roku w Studium Nauczycielskim.
Prócz pracy zawodowej działał również jako lokalny historyk, polityk i działacz społeczny. Napisał około 150 wydanych drukiem przyczynków, dotyczących głównie historii regionu. Był radnym miejskim, członkiem kierownictwa Związku Nauczycielstwa Polskiego oraz jednym z założycieli Towarzystwa Miłośników Ziemi Raciborskiej i raciborskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego. Kierował pracami nad wydawaniem „Biblioteki Strzechy” oraz „Zeszytów Raciborskich Strzecha”.
Został wpisany do Księgi Ludzi Zasłużonych dla Województwa Opolskiego.