Odczynnik Melzera

Odczynnik Melzera – roztwór jodu i jodku potasu.

Skład: Jest to roztwór jodu I₂ (1–1,25%) i jodku potasu KI (2,5–2,9%) w mieszaninie 1:1 (masowo) wody i wodzianu chloralu. Został opisany w 1924 r. przez czeskiego mykologa Václava Melzera (1878–1968). Melzer oryginalnie stosował roztwór zawierający 1,25% jodu i 3,75% KI, natomiast w 1945 r. M. Langeron zaproponował zmniejszenie stężenia KI do 2,5% i taki skład roztworu jest stosowany zwykle obecnie (pod nazwą „modyfikacja Langerona”).

Zastosowanie: Używany jest do badania amyloidalności i dekstrynoidalności zarodników grzybów i innych elementów ich budowy. Badanie to ma duże znaczenie przy identyfikacji i klasyfikacji grzybów, a czasami jest decydujące. Możliwe są 3 wyniki:

brak zmiany koloru w obecności odczynnika Melzera – nieamyloidalność (IKI-)
niebieskawa lub szarawa reakcja w odczynniku Melzera – amyloidalność (IKI+)
czerwonobrązowa reakcja w odczynniku Melzera – dekstrynoidalność.

Odczynnik Melzera ma kolor żółty i taki jest kolor zarodników w przypadku negatywnego wyniku próby. Właściwości te są najczęściej wykorzystywane przy oznaczaniu grzybów o białych zarodnikach. Odczynnik Melzera oprócz badania amyloidalności i dekstrynalności spełnia także inną rolę; uwydatnia ornamentację ściany zarodników, której czasami bez tego nie można zaobserwować.

Najkorzystniejsze jest badanie odczynnikiem Melzera świeżych zarodników. Można to robić dając kroplę odczynnika na zarodniki np. na szkiełku przedmiotowym. Zarodniki należy w płynie zatopić.

Przypisy

1 2 3 EwaldE. Gerhardt EwaldE., Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik, Warszawa 2006, s. 690, ISBN 83-7404-513-2 .
1 2 3 4 Lawrence M.L.M. Leonard Lawrence M.L.M., Melzer’s, Lugol’s or Iodine for Identification of White-spored Agaricales?, „McIlvainea”, 16 (1), 2006, s. 43–51 [dostęp 2019-12-30] (ang.).
↑ H.O.H.O. Baral H.O.H.O., Lugol’s solution/IKI versus Melzer’s reagent: Hemiamyloidity, a universal feature of the ascus wall, „Mycotaxon”, 29, 1987, s. 399–450 [dostęp 2019-12-30] (ang.).
↑ Jest to typowy skład płynu Lugola, w którym zamiast wody jako rozpuszczalnik użyty jest układ woda–wodzian chloralu.
1 2 Glossary of mycological terms [online] [dostęp 2023-10-21] [zarchiwizowane z adresu 2025-12-05] .
↑ AlinaA. Skirgiełło AlinaA., Mleczaj (''Lactarius''). Grzyby (''Mycota''), tom 25. Podstawczaki (''Basidiomycetes''), gołąbkowce (''Russulales''), gołąbkowate (''Russulaceae''), mleczaj (''Lactarius''), Kraków: PWN, 1998, s. 20, ISBN 83-85444-65-3 .

[ger-1] 1 2 3 EwaldE. Gerhardt EwaldE., Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik, Warszawa 2006, s. 690, ISBN 83-7404-513-2 .

[leo-2] 1 2 3 4 Lawrence M.L.M. Leonard Lawrence M.L.M., Melzer’s, Lugol’s or Iodine for Identification of White-spored Agaricales?, „McIlvainea”, 16 (1), 2006, s. 43–51 [dostęp 2019-12-30] (ang.).

[ba-3] H.O.H.O. Baral H.O.H.O., Lugol’s solution/IKI versus Melzer’s reagent: Hemiamyloidity, a universal feature of the ascus wall, „Mycotaxon”, 29, 1987, s. 399–450 [dostęp 2019-12-30] (ang.).

[lu-4] Jest to typowy skład płynu Lugola, w którym zamiast wody jako rozpuszczalnik użyty jest układ woda–wodzian chloralu.

[glos-5] 1 2 Glossary of mycological terms [online] [dostęp 2023-10-21] [zarchiwizowane z adresu 2025-12-05] .

[skir-6] AlinaA. Skirgiełło AlinaA., Mleczaj (''Lactarius''). Grzyby (''Mycota''), tom 25. Podstawczaki (''Basidiomycetes''), gołąbkowce (''Russulales''), gołąbkowate (''Russulaceae''), mleczaj (''Lactarius''), Kraków: PWN, 1998, s. 20, ISBN 83-85444-65-3 .