Analgosedacja

Analgosedacja – jedna z form znieczulenia, polegająca na jednoczesnym zastosowaniu leków o działaniu uspokajającym i nasennym (sedacja) oraz leków o działaniu przeciwbólowym (analgezja). Stosowana przy bolesnych zabiegach diagnostycznych oraz w intensywnej terapii.

W warunkach ambulatoryjnych do analgosedacji używa się:

• leków uspokajających – benzodiazepiny (np. midazolam),
• anestetyków wziewnych,
• anestetyków dożylnych (np. ketamina, propofol),
• leków przeciwbólowych – opioidy (np. remifentanyl), NLPZ, metamizol.

Ze względu na cel uzyskiwania różnych efektów klinicznych analgosedację dzieli się na:

• analgosedację minimalną, w trakcie której zniesiony jest lęk, zachowana jest prawidłowa odpowiedź na polecenia słowne,
• analgosedację umiarkowaną, ze wzmożoną sennością oraz próbą prawidłowej odpowiedzi na pojedyncze bodźce słowne lub dotykowe,
• analgosedację głęboką, w której pacjent śpi, zachowane są próby prawidłowej odpowiedzi na powtarzane bodźce dotykowe lub ból,
• znieczulenie ogólne, w czasie którego pacjent śpi, brak reakcji na bodźce bólowe.

Przypisy

Bibliografia

• Anestezjologia i intensywna terapia. Radosław Owczuk (red.). Wyd. I. Warszawa: 2022. ISBN 978-83-200-6282-3.