Anna Bikont

Anna Bikont

Anna Bikont (2015)
Data i miejsce urodzenia	17 lipca 1954 Warszawa
Zawód, zajęcie	dziennikarka, pisarka
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski
Rodzice	Wilhelmina Skulska
Małżeństwo	Piotr Bikont
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Anna Krystyna Bikont z domu Kruczkowska (ur. 17 lipca 1954 w Warszawie) – polska dziennikarka, reporterka i pisarka pochodzenia żydowskiego.

Życiorys

Jest absolwentką biologii i psychologii. Pracowała jako asystentka na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Po wprowadzeniu stanu wojennego weszła w skład zespołu redakcyjnego drugoobiegowego „Tygodnika Mazowsze”, największego pisma podziemnej „Solidarności”. Współtworzyła „TM” do 1989, to jest do czasu zakończenia jego działalności. Od czasu powstania „Gazety Wyborczej” w 1989 pozostaje związana z tym dziennikiem. Członkini Unii Literackiej.

Jest autorką i współautorką książek oraz zbiorów reportaży. Jej publikacje były tłumaczone na język angielski, chiński, czeski, francuski, hebrajski, hiszpański, holenderski, portugalski, niemiecki, szwedzki oraz włoski. Jej książka My z Jedwabnego została nagrodzona Europejską Nagrodą Książkową i była finalistką Nagrody Literackiej „Nike” 2005. Wspólnie z Joanną Szczęsną napisała m.in. Pamiątkowe Rupiecie, Biografia Wisławy Szymborskiej oraz Lawina i kamienie. Pisarze wobec komunizmu, za którą autorki uhonorowano Nagrodą Wielką Fundacji Kultury. W 2018 była nominowana do Nagrody Literackiej „Nike”, została laureatką Nagrody Literackiej m.st. Warszawy (w kategorii edycja warszawska) za książkę Sendlerowa. W ukryciu, a także laureatką poznańskiej Nagrody im. Adama Mickiewicza. Za książkę o Irenie Sendlerowej w 2018 otrzymała również Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego za Reportaż Literacki. W 2026 została nominowana do Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego oraz do Nagrody Literackiej „Nike” za Nie koniec, nie początek. Powojenne wybory polskich Żydów.

Życie prywatne

Jest córką Wilhelminy Skulskiej. Jej mężem był Piotr Bikont, z którym ma dwie córki: Maniuchę i Aleksandrę.

Odznaczenia i wyróżnienia

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 2014
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 2011
• Tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Göteborgu – 2017

Wybrane publikacje

• Małe vademecum PeeReLu. Z wycinków gazet podziemnych w formie kalendarza robotniczego na rok 1990 (współautor), Wyd. Agora, Warszawa 1990.
• I ciągle widzę ich twarze. Fotografia Żydów Polskich, Wyd. Fundacja Shalom, Warszawa 1996.
• Pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny Wisławy Szymborskiej (współautor), Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 1997.
• Epitafia, czyli uroki roztaczane przez niektóre zwłoki (współautor), Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 1998.
• Limeryki, czyli o plugawości i promienistych szczytach nonsensu (współautor), Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 1998.
• Nietykalni. Reportaże roku 1999 (współautor), Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2000.
• Gen ciekawości. Z wybitnymi naukowcami rozmawiają dziennikarze „Gazety Wyborczej” (współautor), Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2004.
• Lawina i kamienie. Pisarze wobec komunizmu (współautor), Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2006.
• Kobiety, które igrały z PRLem (współautor), Agora, Warszawa 2012.
• My z Jedwabnego, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2004, Wyd. Czarne, Warszawa 2012.
• Pamiątkowe Rupiecie. Biografia Wisławy Szymborskiej (współautor), Wyd. Znak, Kraków 2012.
• Sendlerowa. W ukryciu, Wyd. Czarne, Wołowiec 2017.
• Jacek (współautor z Heleną Łuczywo), Wyd. Agora i Wyd. Czarne, Warszawa-Wołowiec 2018.
• Lawina i kamienie. Pisarze w drodze do i od komunizmu (współautor, wydanie drugie: zmienione i uzupełnione), Wyd. Czarne, Wołowiec, 2021.
• Cena. W poszukiwaniu żydowskich dzieci po wojnie, Wyd. Czarne, Wołowiec 2022.
• Nigdy nie byłaś Żydówką. Sześć opowieści o dziewczynkach w ukryciu, Wyd. Czarne, Wołowiec 2023.
• Nie koniec, nie początek. Powojenne wybory polskich Żydów, Wyd. Czarne, Wołowiec 2025.

Przypisy