Anne Fontaine

Anne Fontaine
Ilustracja
Anne Fontaine (2020)
Imię i nazwisko

Anne-Fontaine Sibertin-Blanc

Data i miejsce urodzenia

15 lipca 1959
Luksemburg

Narodowość

luksemburska

Dziedzina sztuki

film

Gatunek

dramat, komedia

Ważne dzieła

Coco Chanel (2009)
Niewinne (2016)

Nagrody

Nagroda im. Jeana Vigo (1993)
Złota Osella (1997)

Multimedia w Wikimedia Commons

Anne Fontaine (ur. 15 lipca 1959 w Luksemburgu jako Anne-Fontaine Sibertin-Blanc) – luksemburska reżyserka filmowa, scenarzystka i była aktorka. Mieszka i pracuje we Francji. Zdobyła międzynarodowe uznanie za filmy takie jak Coco Chanel (2009) i Niewinne (2016).

Życiorys

Urodzona jako Anne-Fontaine Sibertin-Blanc w Luksemburgu, siostra aktora Jean-Chrétiena Sibertin-Blanca, jako małe dziecko przeniosła się do Lizbony, gdzie jej ojciec, Antoine Sibertin-Blanc, był profesorem muzyki i organistą katedralnym. W okresie dojrzewania przeprowadziła się do Paryża i szkoliła się w tańcu u Josepha Russillo. Jest żoną producenta filmowego Philippe Carcassonne, z którym ma adoptowanego syna z Wietnamu.

Podczas gdy nadal tańczyła, została wybrana przez Roberta Hosseina do roli Esmeraldy w teatralnej produkcji Dzwonnik z Notre Dame z 1980 roku i mniej więcej w tym czasie zaczęła używać nazwiska Anne Fontaine. Kontynuowała karierę aktorską i stała się znana z ról w komediach takich jak Si ma gueule vous plaît... (1981) i P.R.O.F.S. (1985). Okazja do zostania asystentem reżysera przyszła wraz z inscenizacją powieści Louis-Ferdinanda Céline’a Podróż do kresu nocy w teatrze Renaud-Barrault w 1986 roku, gdzie poznała swojego przyszłego męża, producenta filmowego Philippe Carcassonne.

Pierwszy projekt Fontaine jako samodzielnej reżyserki, Les Histoires d’amour finissent mal... en général, zdobył Nagrodę im. Jeana Vigo w 1993 roku. W 1995 roku współpracowała ze swoim bratem przy komedii Augustin. Dwa lata później napisała i wyreżyserowała udany film Pranie chemiczne (Nettoyage à Sec), który zdobył Złotą Osellę za najlepszy scenariusz na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 1997 roku.

W 1999 roku postać Augustina powróciła w filmie Fontaine Augustin, król kung-fu. Film Jak zabiłem mojego ojca został wydany w 2001 roku, a Nathalie... w 2003 roku. Film z 2005 roku W jej rękach był powszechnie określany jako thriller. Trzeci film o Augustinie, Nouvelle chance, został wydany w 2006 roku. Następnie powstał Dziewczyna z Monako w 2008 roku oraz film biograficzny o Coco Chanel, Coco Chanel, w 2009 roku.

Twórczość Fontaine nie jest łatwa do skategoryzowania, choć często używa się określenia „dramat psychologiczny". Powiedziała brytyjskiej gazecie: „Staram się pracować nad ślepą stroną moich postaci, w sposób freudowski: pytać, 'Jakie rzeczy o sobie są nieświadome?' Fascynuje mnie ironia losu, kiedy coś wymyka się spod kontroli. Wszystkie moje historie mają w sobie element okrucieństwa."

Jej późniejsze filmy obejmują Idealne matki (2013), Gemma Bovery (2014) oraz wysoko oceniony dramat wojenny Niewinne (2016), który zdobył wiele nagród festiwalowych. W 2024 roku wyreżyserowała film biograficzny Boléro o życiu tancerki i śpiewaczki Loie Fuller.

Filmografia

Reżyseria

Rok Tytuł Uwagi
1993 Les Histoires d’amour finissent mal... en général Debiut reżyserski, Nagroda im. Jeana Vigo
1995 Augustin
1997 Pranie chemiczne Złota Osella za scenariusz w Wenecji
1999 Augustin, król kung-fu
2001 Jak zabiłem mojego ojca z Michel Bouquet
2003 Nathalie...
2005 W jej rękach
2006 Nouvelle chance
2008 Dziewczyna z Monako
2009 Coco Chanel Nominacja do BAFTA
2011 Mój najgorszy koszmar
2013 Idealne matki
2014 Gemma Bovery z Gemma Arterton
2016 Niewinne Trzy nominacje do Cezara
2017 Reinwentując Marvina
2019 White as Snow
2020 Nocna zmiana
2021 Prezydenci
2024 Boléro

Role aktorskie

Nagrody i nominacje

Nagroda im. Jeana Vigo

Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji

Cezar

BAFTA

Inne nagrody

Przypisy

  1. ↑ Anne Fontaine. TVGuide.com. [dostęp 2023-03-23]. (ang.).
  2. ↑ David Colman: Upon Reflection, Anne Fontaine's Feminine Touch. The New York Times, 2013-09-13. [dostęp 2023-03-23]. (ang.).
  3. 1 2 Anne Fontaine. Filmweb.pl. [dostęp 2025-10-26]. (pol.).
  4. 1 2 Jean-Chrétien Sibertin-Blanc. IMDb. [dostęp 2025-10-27]. (ang.).
  5. ↑ Antoine Sibertin-Blanc. AGOC. [dostęp 2025-10-26]. (ang.).
  6. 1 2 3 4 5 Anne Fontaine – biography and films. FrenchFilms.org. [dostęp 2025-10-26]. (ang.).
  7. ↑ Anne Fontaine – Biography. IMDb. [dostęp 2025-10-26]. (ang.).
  8. ↑ Also showing: Anne Fontaine. South China Morning Post, 2009-06-10. [dostęp 2025-10-26]. (ang.).
  9. ↑ Prix Jean Vigo (1993). IMDb. [dostęp 2025-10-26]. (ang.).
  10. ↑ David Stratton: Dry Cleaning. Variety, 1997-10-19. [dostęp 2023-03-23]. (ang.).
  11. ↑ Derek Elley: Nathalie.... Variety, 2003-10-01. [dostęp 2023-03-23]. (ang.).
  12. ↑ Interview with Anne Fontaine. „Daily Telegraph”, 2004-07-17. (ang.).
  13. ↑ Anne Fontaine z wizytą w Polsce. Interia.pl, 2016-02-28. [dostęp 2025-10-26]. (pol.).
  14. ↑ Marta Balaga: Coco Before Chanel Director Anne Fontaine Celebrates Premiere of Boléro. Variety, 2024-01-29. [dostęp 2024-02-27]. (ang.).

Linki zewnętrzne