


Anomery – diastereoizomery (dokładniej: epimery) powstające podczas przekształcania się formy liniowej węglowodanu w formę cykliczną. W wyniku tej reakcji karbonylowy atom węgla formy liniowej tworzy wiązanie hemiacetalowe i staje się nowym centrum stereogenicznym, które może mieć dwie konfiguracje. Określane są one literami greckimi:
Wg empirycznej reguły, opisanej w 1909 r. przez Claude'a Hudsona, anomery α silniej skręcają w prawo płaszczyznę światła spolaryzowanego w przypadku węglowodanów o konfiguracji D oraz silniej w lewo w przypadku serii L.
Poszczególne anomery można wyizolować, jednak w wodzie węglowodany ulegają ciągłemu przekształcaniu z formy cyklicznej w liniową i odwrotnie, co prowadzi do wytworzenia się stanu równowagi pomiędzy obydwoma anomerami. Proces ten nazywa się mutarotacją. Np. w roztworze D-glukozy znajduje się 36% anomeru α i 64% anomeru β.