| Anthicus bimaculatus | |||
| (Illiger, 1801) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
nakwiatek wydmowy | ||
| Synonimy | |||
| |||
Nakwiatek wydmowy (Anthicus bimaculatus) – gatunek chrząszcza z rodziny nakwiatkowatych i podrodziny Anthicinae. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję od Wysp Brytyjskich po Rosyjski Daleki Wschód.
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1801 roku przez Johanna K.W. Illigera pod nazwą Notoxus bimaculatus.
Chrząszcz o ciele długości od 3 do 4 mm, raczej gęsto porośniętym przylegającym owłosieniem białego koloru. Ubarwiony jest w całości jasnożółto z V-kształtną, ciemną przepaską za środkiem długości pokryw, rzadko z brunatnym zapiersiem i odwłokiem. Duża, drobno i, z wyjątkiem skroni, stosunkowo gęsto punktowana głowa ma trójkątne wcięcie na tylnym brzegu. Tak szerokie jak głowa, wyraźnie z tyłu przewężone przedplecze ma gęsto punktowaną powierzchnię. Zarys pokryw jest owalny z dobrze uwidocznionymi barkami, pośrodku najszerszy. Odnóża przedniej pary odznaczają się zewnętrzną stroną wierzchołka goleni przedłużoną w wyrostek.
Jest to owad psammofilny, a przypuszczalnie także słonolubny. Zasiedla pobrzeża wód słonych i słodkich o piaszczystym podłożu, a także piaskownie. Owady dorosłe spotyka się od marca do września w wierzchniej warstwie piasku, pod napływkami i morszczynami oraz wśród korzeni traw. Przylatują do sztucznych źródeł światła.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii i europejskiej części Rosji, w Azji zaś z syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Kazachstanu i anatolijskiej części Turcji.
W Polsce jest owadem rzadkim, znanym głównie z Pobrzeża Bałtyku, a na nizinach tylko z nielicznych stanowisk: w XXI wieku notowany był nad mazowieckim odcinkiem Wisły, Wartą oraz w piaskowni na Górnym Śląsku.