| Data i miejsce urodzenia |
13 kwietnia 1948 |
|---|---|
| Data śmierci |
2 września 2026 |
| Profesor nauk biologicznych | |
| Specjalność: cytologia, histologia | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Habilitacja |
1994 – biologia |
| Profesura |
4 kwietnia 2005 |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Stanowisko | |
| Uczelnia | |
| Stanowisko | |
| Rektor | |
| Uczelnia | |
| Okres spraw. |
2007–2016 |
| Następca |
Małgorzata Makowska-Brzychczyk |
| Odznaczenia | |
Antoni Gawron (ur. 13 kwietnia 1948 w Rzeszowie, zm. 2 września 2026) – polski biolog, profesor nauk biologicznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach i Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, w latach 2007–2016 rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Sandomierzu.
Absolwent Akademii Medycznej w Lublinie (1975). Doktoryzował się w 1981 na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1994 na UMCS w oparciu o pracę pt. Badania nad oddziaływaniem 8-metoksypsoralenu na błony komórkowe. Tytuł naukowy profesora nauk biologicznych otrzymał 4 kwietnia 2005.
Zawodowo był związany z Uniwersytetem Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, na którym doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego w Instytucie Biologii i Biochemii na Wydziale Biologii i Biotechnologii. W 1996 został kierownikiem Zakładu Anatomii Porównawczej i Antropologii, zaś w 2001 objął kierownictwo pracowni mikroskopii elektronowej. Pracował też w Wyższej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej – Studium Generale Sandomiriense, pełniąc w latach 2002–2007 funkcję jej prorektora. W latach 2007–2016 był rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Sandomierzu. Po przekształceniu 1 stycznia 2017 tej uczelni w Wydział Zamiejscowy Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, pozostał pracownikiem nowej jednostki na stanowisku profesora zwyczajnego.
Specjalizował się w cytologii i histologii. Był promotorem siedmiu przewodów doktorskich. Został członkiem Polskiego Towarzystwo Histochemików i Cytochemików, należał do zarządu głównego tej organizacji i przewodniczył oddziałowi lubelskiemu (1992–1999). W 2002 został członkiem rzeczywistym Lubelskiego Towarzystwa Naukowego. Odznaczony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2004).
Jego dorobek naukowy obejmował około 200 publikacji. Problematyka opublikowanych prac dotyczyła w większości wpływu substancji roślinnych (psoralenów i flawonoidów) na funkcjonowanie komórki zwierzęcej, a w szczególności oddziaływania na błony komórkowe, związku pomiędzy ekspresją białek szoku termicznego a indukcją programowanej śmierci, a także badań nad strukturą narządów wewnętrznych ssaków w różnych okresach życia.
Był członkiem Oddziału Polskiego European Tissue Society, Polskiego Towarzystwa Histo- i Cytochemików, Towarzystwa Biologii Komórki oraz Lubelskiego Towarzystwa Naukowego. Był członkiem lokalnej Komisji Etycznej ds. Doświadczeń na Zwierzętach. W 2018 roku przeszedł na emeryturę.