Argot

Argot – odmiana języka właściwa dla jakiejś grupy społecznej, niekiedy kojarzona z mową środowisk dewiacyjnych lub młodzieżowych o silnie zaznaczonej funkcji ekspresywno-ezoterycznej. Termin wywodzi się od francuskiego wyrazu argot, określającego pierwotnie mowę przestępców, która służyła im do izolacji społecznej i tajnego komunikowania się. Jako argot rozumiano sposób komunikacji wyraźnie odrębny od języka potocznego, slangu czy żargonu technicznego.

Określenie „argot” nie jest szeroko stosowane jako termin językoznawczy; w tekstach polskich bywa używane okazjonalnie, jako synonim innych terminów określających środowiskowe odmiany języka. Na gruncie słowiańskim posługują się nim głównie autorzy rosyjscy, którzy utożsamiają go z tajnymi odmianami języka, odróżnianymi od żargonów (rozumianych jako odmiany ekspresywne). W językoznawstwie polskim termin „argot”, czasem uznawany za nacechowany emocjonalnie, został praktycznie porzucony na rzecz innych terminów („socjolekt”, „gwara”, „żargon”, „slang”). Autorzy francuscy rozumieją pod tym pojęciem elementy ekspresywne o pochodzeniu środowiskowym, występujące w powszechnej mowie potocznej. W takim rozumieniu argot częściowo pokrywa się z pojęciami langage familier i langage populaire. Bogdan Walczak zdefiniował francuski argot jako „najniższy stylistycznie rejestr potocznej odmiany języka ogólnego”.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Kortas 2003 ↓, s. 29.
  2. ↑ Dubisz, Karaś i Kolis 1995 ↓, s. 19.
  3. ↑ Carol De Dobay Rifelj, Word and Figure: The Language of Nineteenth-Century French Poetry, Columbus: Ohio State University Press, 1987, s. 10, ISBN 0-8142-0422-8 [dostęp 2025-06-18] (ang.).
  4. ↑ Kortas 2003 ↓, s. 28.
  5. ↑ Kortas 2003 ↓, s. 29–30.
  6. ↑ Kortas 2003 ↓.
  7. ↑ Kortas 2003 ↓, s. 30.
  8. ↑ Bogdan Walczak, Kilka uwag o lukach i niedociągnięciach współczesnej leksykografii polskiej, „Język Polski”, LXXV (1), 1995, s. 25.

Bibliografia