Armator – osoba fizyczna lub prawna eksploatująca statek wodny, własny lub wynajęty, we własnym imieniu. Zatrudnia kapitana i załogę oraz ponosi odpowiedzialność cywilną za zobowiązania wynikające z eksploatacji statku.
Wyraz armator pochodzi od francuskiego armateur, wywodzącego się z włoskiego armatore oznaczające „zbroiciel”, któe wywodzi się od łacińskiego armare, znaczącego zbroić, uzbrajać. W języku polskim słowo to jest poświadczone od 1746 roku, kiedy pojawiło się na łamach Kuryera Polskiego.
Zgodnie z art. 7 Kodeksu morskiego z 18 września 2001 roku armatorem jest ten, kto we własnym imieniu uprawia żeglugę statkiem morskim własnym lub cudzym. Definicja odsyła pośrednio do art. 336 Kodeksu cywilnego, dotyczącego posiadania samoistnego i zależnego, i obejmuje nie tylko właściciela statku, lecz każdą osobę faktycznie władającą statkiem na innej podstawie prawnej, przykładowo czarteru lub dzierżawy, jeżeli prowadzi nim żeglugę we własnym imieniu i na własne ryzyko. Poza tą definicją pozostaje podmiot zarządzający cudzym statkiem, ponieważ działa on w imieniu armatora, a nie we własnym.
Ustawa o żegludze śródlądowej definiuje armatora jako właściciela statku lub osobę, która uzyskała od właściciela tytuł prawny do władania statkiem we własnym imieniu. Zakres tej definicji bywa oceniany jako szerszy, lecz mniej precyzyjny niż definicja morska. Armator żeglugi śródlądowej jest obowiązany m.in. zgłosić statek do rejestru administracyjnego polskich statków żeglugi śródlądowej niezwłocznie po jego wybudowaniu, nabyciu w kraju lub sprowadzeniu z zagranicy, a także zgłaszać zmiany danych rejestrowych.
Dawniej armatorem była nazywana osoba, która na własny koszt uzbrajała statek i wynajmowała, lub właściciel i dowódca statku korsarskiego.
