Arno Borst

Arno Borst
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

8 maja 1925
Alzenau

Data i miejsce śmierci

24 kwietnia 2007
Konstancja

Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia średniowiecza
Alma Mater

Uniwersytet w Getyndze
Uniwersytet w Monachium

Doktorat

1951

Habilitacja

1957

Profesura

1962

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Westfalski Uniwersytet Wilhelma w Münsterze
Uniwersytet Fryderyka i Aleksandra w Erlangen i Norymberdze
Uniwersytet w Konstancji

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RFN

Arno Borst (ur. 8 maja 1925 w Alzenau, zm. 24 kwietnia 2007 w Konstancji) – niemiecki historyk.

Życiorys

Borst studiował od 1945 do 1951 na Uniwersytecie Jerzego Augusta w Getyndze oraz Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, gdzie otrzymał stypendium Stiftung Maximilianeum(inne języki). W 1951 w Getyndze został doktorem filozofii, broniąc pracę na temat katarów. W końcu został asystentem Herberta Grundmanna na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze, gdzie w 1957 roku habilitował się. Od 1961 roku pełnił funkcję zastępcy profesora, a w 1962 roku został mianowany profesorem na Uniwersytecie Fryderyka i Aleksandra w Erlangen i Norymberdze. Sześć lat później przeniósł się na nowo utworzony Uniwersytet w Konstancji, gdzie otrzymał katedrę historii średniowiecznej i nowożytnej. Od 1987 do 1990 roku był posiadaczem szczególnej profesury, fundowanej przez Stifterverband für die Deutsche Wissenschaft(inne języki), w Konstancji. W 1990 roku przeszedł na emeryturę. Od 1969 do 1970 był prorektorem na Uniwersytecie w Konstancji.

Działalność

Głównym kierunkiem jego badań była historia średniowiecza. Borst był jednym z nielicznych historyków, których badania obejmowały prawie całe średniowiecze, to znaczy od 500 do 1500 roku. Stał się znany w świecie dzięki swojemu dziełu Lebensformen im Mittelalter, które zostało wydane w 1973, a później pojawiały się kolejne wydania. Szczególnie zajmował się Mönchen am Bodensee (Mnisi nad jeziorem Bodeńskim), jak również mnichami z Weingarten, Sankt Gallen i Einsiedeln. Jego ulubioną postacią był wszechstronnie wykształcony benedyktyn Herman z Reichenau.

Oprócz tego zajmował się również filologią łacińską średniowiecza, jej nową historią i wyliczeniem daty Wielkanocy. Sławę przyniosła mu praca habilitacyjna Der Turmbau von Babel über die Geschichte der Meinungen über Ursprung und Vielfalt der Sprachen, będąca monumentalnym, sześciotomowym dziełem o fenomenie mnogości i poplątania języków w Babilonie. Powstała ona po przebadaniu mnóstwa późno starożytnych i średniowiecznych łacińskich źródeł o powstaniu i ograniczeniu języków narodowych. Za to dzieło, które ukazało się między 1957 i 1963 rokiem w 4 tomach, z których dwa (tom 2 i 3) są podzielone na dwie części, otrzymał w 1966 roku nagrodę Akademii Nauk w Getyndze.

Od 1949 roku był członkiem Stiftung Maximilianeum(inne języki), od 1982 pełnoprawnym członkiem Akademii Nauk w Heidelbergu(inne języki), od 1986 roku członkiem korespondentem Braunschweigische Wissenschaftliche Gesellschaft(inne języki) (Towarzystwa Naukowego Brunszwiku), a także od 2003 roku członkiem korespondentem Bawarskiej Akademii Nauk.

Ponadto w latach 1983–1996 był pełnoprawnym członkiem kierownictwa Monumenta Germaniae Historica. Od 1996 roku Arno Borst był także prezesem powołanej przez siebie fundacji Arno-Borst-Stiftung zur Förderung der mediävistischen Geschichtswissenschaften.

Wyróżnienia

Pisma (wybór)