Arnold Pick

Arnold Pick
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

20 lipca 1851
Velké Meziříčí

Data i miejsce śmierci

4 kwietnia 1924
Praga

profesor nauk medycznych
Specjalność: neurologia, psychiatria
Alma Mater

Uniwersytet Wiedeński

Doktorat

1875

Habilitacja

1878

Profesura

1886

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Karola

Arnold Pick (ur. 20 lipca 1851 w Velké Meziříčí, zm. 4 kwietnia 1924 w Pradze) – austriacki lekarz neurolog i psychiatra. Jako pierwszy opisał chorobę znaną dziś jako choroba Picka i zidentyfikował w obrazie neuropatologicznym choroby tzw. ciała Picka.

Życiorys

Studiował medycynę na Uniwersytecie Wiedeńskim. Jako student został asystentem Theodora Meynerta. W 1875 otrzymał tytuł doktora medycyny i został asystentem Carla Westphala w Berlinie, współpracował także z Carlem Wernickem. W 1875 został lekarzem w zakładzie dla chorych umysłowo (Grossherzogliche Oldenburgische Irrenheilanstalt) w Wehnen. Od 1877 był lekarzem w zakładzie w Pradze. W 1878 mianowany docentem psychiatrii i neurologii na Uniwersytecie w Pradze. Od 1880 dyrektor zakładu dla chorych psychicznie w Dobrzan (dziś Dobřany). W 1886 otrzymał nominację na profesora na Uniwersytecie w Pradze, objął też kierownictwo uniwersyteckiej kliniki.

W 1922 roku ukazał się poświęcony mu numer (Festschrift) czasopisma Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie.

Zmarł w 1924 roku z powodu posocznicy wikłającej operację kamicy nerkowej. Wspomnienia pośmiertne poświęcili mu Sittig i Schürer.

Dorobek naukowy

Jego najbardziej znanym dokonaniem jest opis choroby znanej dziś jako choroba Picka. Jako pierwszy użył określenia dementia praecox, potem spopularyzowanego przez Kraepelina. Wspólnie z Ottonem Kahlerem sformułował zasadę, znaną dawniej jako prawo Kahlera-Picka, dotyczącą ułożenia korzeni tylnych nerwów rdzeniowych. Wprowadził do medycyny terminy paramnezji powielającej i autotopagnozji. Jako halucynacje Picka określa się szczególny rodzaj omamów wzrokowych, typowo występujący w uszkodzeniu dna komory IV mózgu. Jego koncepcje dotyczące otępień do dziś są wysoko cenione. W 1894 opisał rzadką chorobę skóry, erytromelię (acrodermatitis chronica atrophicans).

Wybrane prace