.jpg) Art Young ok. 1914 | |
| Data i miejsce urodzenia |
14 stycznia 1866 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
29 grudnia 1943 |
| Dziedzina sztuki | |
.png) | |
Art Young, właśc. Arthur Henry Young (ur. 14 stycznia 1866 w Orangeville, zm. 29 grudnia 1943 w Nowym Jorku) – amerykański rysownik, karykaturzysta i działacz polityczny związany z ruchem socjalistycznym. Znany ze swojej radykalnej twórczości satyrycznej oraz działalności w redakcjach pism lewicowych, w tym „The Masses” i „Good Morning”.
Od najmłodszych lat interesował się sztuką, wybierając grafikę i rysunek satyryczny jako drogę do szerokiego oddziaływania społecznego. Jak wspominał, jego celem było dotarcie do masowego odbiorcy: „obrazek satyryczny można łatwo powielić i udostępnić setkom tysięcy ludzi”.
W 1883 sprzedał pierwszy rysunek do magazynu „Judge”, a następnie studiował w Academy of Design w Chicago i pracował w redakcji „Evening Mail”. Początkowo związany z Republikanami, zarabiał na życie jako rysownik prasowy.
W 1888 przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie pracował dla „New York World” Josepha Pulitzera. Rok później studiował rysunek w Paryżu u akademickiego malarza Williama Bouguereau. W 1892 powrócił do Chicago, by pracować w Inter-Ocean pod kierunkiem Thomasa Nasta — jednego z najwybitniejszych amerykańskich karykaturzystów politycznych XIX wieku. Choć z czasem odrzucił nacjonalistyczne poglądy Nasta, pozostał pod silnym wpływem jego przekonania o sile politycznej rysunku satyrycznego.
Przełomem ideologicznym dla Younga okazały się wydarzenia związane z zamachem bombowym na Haymarket w 1886. W ich następstwie odwiedził więzienie i naszkicował ostatnie portrety ośmiu oskarżonych anarchistów. Dopiero po latach przyznał, że jego ówczesne zrozumienie konfliktów społecznych było niedojrzałe, a własną ignorancję polityczną uznał za moralną porażkę.
Na początku XX wieku Art Young stał się aktywnym uczestnikiem amerykańskiego ruchu socjalistycznego. Jego twórczość zaczęła skupiać się na obnażaniu sprzeczności kapitalizmu, społecznej niesprawiedliwości i propagandzie wojennej. Jako członek redakcji „The Masses” miał możliwość pełnego wyrażenia swoich poglądów bez cenzury, co zaowocowało serią alegorycznych rysunków o walce klas, wojnie oraz demoralizującym wpływie kapitału na życie społeczne.
Obok pracy twórczej, Young zaangażował się także w działalność polityczną: uczęszczał na kursy retoryki, występował publicznie i kandydował w wyborach do lokalnych władz z ramienia Socjalistycznej Partii Ameryki.
Wraz z redakcją „The Masses” został oskarżony o złamanie ustaw o szpiegostwie i podżeganiu w czasie I wojny światowej. Choć groziło mu dożywocie, ostatecznie został uniewinniony w dwóch głośnych procesach federalnych.
W 1919, w szczytowym okresie tzw. „Czerwonej paniki”, Art Young założył nowy magazyn satyryczny „Good Morning”, który mimo krótkiego istnienia zdobył uznanie za błyskotliwą krytykę kapitalizmu i militaryzmu. Tytuł, jak sam twierdził, miał zmylić cenzorów.
W latach 20. współpracował z wieloma gazetami i magazynami – m.in. „Life”, „Metropolitan Magazine” i „The Nation” (gdzie był oficjalnym rysownikiem podczas kampanii prezydenckiej w 1924). Równocześnie tworzył dla prasy robotniczej i komunistycznej, m.in. „Daily Worker”, „New Masses” i antologii „Red Cartoons”.
W latach 20. XX wieku osiedlił się w Bethel w stanie Connecticut, gdzie zbudował dom i studio. Organizował tam doroczne wystawy, na których sprzedawał swoje oryginalne rysunki.
W 1934 wydał Art Young's Inferno: A Journey Through Hell Six Hundred Years After Dante – trzecią i ostatnią część cyklu inspirowanego Boską Komedią Dantego, będącą satyrą na współczesne mu społeczeństwo.
W późniejszych latach opublikował również prace autobiograficzne:
Zmarł 29 grudnia 1943 w wieku 77 lat. W Nowym Jorku odbyło się pożegnalne spotkanie, w którym udział wzięło ponad 500 przedstawicieli świata sztuki, wydawnictw i lewicowego ruchu społecznego.
Young posługiwał się uproszczoną formą graficzną, ale jego rysunki były bogate w znaczenia i silnie nacechowane ideologicznie. W satyryczny sposób dekonstruował liberalne dogmaty i ekonomiczne frazesy, by ukazać ukryte mechanizmy wyzysku. Sam określał swoją twórczość jako „uderzającą w słabe punkty wspólnego wroga”, bardziej niż w partyjne niuanse taktyczne.
Do końca życia pozostał wierny socjalizmowi, choć unikał doktrynerstwa i zaangażowania w spory frakcyjne.
