Sułtanat Bahmanidów

Sułtanat Bahmanidów
1347–1518
Ustrój polityczny

monarchia

Stolica

Bidar

Data powstania

1347

Data likwidacji

rozpad między 1490 a 1518

Język urzędowy

dakhini

Mapa opisywanego kraju
Sułtanat Bahmanidów ok. 1470 r.
brak współrzędnych

Sułtanat Bahmanidów – państwo muzułmańskie w Indiach ze stolicą w Gulbardze, a potem w Bidarze. Istniejące w latach 1347–1518.

Założył je namiestnik sułtana delhijskiego Muhammada Tughlaka, Ala ad-Din Bahmani. Był on pochodzenia perskiego. Jego secesja miała miejsce w 1347 roku i za jego rządów państwo przeżywało szczyt swej świetności. Szachowie bahmanidzcy wprowadzili w swoim królestwie wzorce kulturowe bazujące na perskiej tradycji i ustanowili język dakhini językiem urzędowym. W sułtanacie rozwijał się również muzułmański nurt mistyczny - sufizm. Bahmanidzi stale toczyli walki z hinduskim państwem Widżajanagar, które próbowało uzyskać supremację w Dekanie. Za najwybitniejszego władcę sułtanatu uznawany jest Firuz Szach panujący w okresie od 1397 - 1422 roku, na który też przypada największy rozkwit państwa. Na przełomie XV i XVI w. sułtanat Bahmanidów rozpadł się na pięć niezależnych księstw - Ahmadnagar, Bidźapur, Golkonda, Berar i Bidar.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Bahmanī sultanate, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2024-08-08] (ang.).
  2. Agnieszka Kuczkiewicz-Fraś. Sułtanaty Dekańskie. „Polityka pomocnik historyczny - Dzieje Indii”. 3, 2017. Warszawa: Polityka sp. z o.o. s.k.a.. ISSN 2391-7717.
    1. 1 2 S. 82.
    2. ↑ S. 83.