| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
15 kwietnia 1926 |
| Data i miejsce śmierci |
1 czerwca 2012 |
| dr hab. nauk matematycznych | |
| Specjalność: matematyka, analiza kombinatoryczna | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1966 – matematyka |
| Habilitacja |
15 grudnia 1976 – matematyka |
| Nauczyciel akademicki | |
| Okres zatrudn. |
1959–2002 |
| Uczelnia | |
Barbara Rokowska (ur. 15 kwietnia 1926 w Toroszówce k. Krosna, zm. 1 czerwca 2012 we Wrocławiu) – polska matematyczka, dr hab., profesor Politechniki Wrocławskiej.
Urodziła się 15 kwietnia 1926 w małej wiosce Toroszówka, niedaleko Krosna (obecnie dzielnica Krosna). W 1946, w wieku 20 lat, rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, które ukończyła w 1951. Po ukończeniu studiów pracowała w Bibliotece Ossolineum we Wrocławiu w różnych działach. Między innymi w 1953 była członkinią zespołu opracowującego katalog Polonica XVI wieku (pod kierunkiem Kazimierza Zatheya).
W tym czasie była również zafascynowana górami i ich eksploracją. Została alpinistką, a po wypadku w górach, w którym jej bliska osoba straciła życie z powodu hipotermii na skalnej ścianie, zajęła się eksploracją jaskiń (była grotołazem).
Pod wpływem rozmów z przyjaciółmi, w wieku 30 lat postanowiła zmienić zawód i rozpoczęła studia matematyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, rezygnując z pracy etatowej. Pierwotnym powodem studiowania matematyki było jej zainteresowanie historią matematyki. W 1959 uzyskała tytuł magistra matematyki i została przyjęta do pracy na Politechnice Wrocławskiej w Katedrze Matematyki.
Stopień doktora uzyskała w 1966 za rozprawę pt. „Pewne nowe konstrukcje systemów Steiner”. Jej promotorem był prof. Czesław Ryll-Nardzewski. Habilitację uzyskała w 1976 na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego na podstawie pracy pt. „Nieizomorficzne systemy trójek Steinera”. Prowadziła badania oraz seminarium z analizy kombinatorycznej. W 1990 została profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Matematyki Politechniki Wrocławskiej. Pracowała na pełnym etacie do września 1996, a później na części etatu do 2002 w Instytucie Matematyki i Informatyki na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki PWr. Wypromowała pięciu doktorów nauk matematycznych.
Prowadziła świetlicę dla dzieci z trudnych rodzin. Opublikowała wspomnienia Jezus we Wrocławiu i Wyzwolenie ku radości: Grupy Rodzinne Al-Anon.
Pochowana na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu [pole 134, rząd 6, grób 192].