Barbara Rokowska

Barbara Rokowska
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

15 kwietnia 1926
Toroszówka

Data i miejsce śmierci

1 czerwca 2012
Wrocław

dr hab. nauk matematycznych
Specjalność: matematyka, analiza kombinatoryczna
Alma Mater

Uniwersytet Wrocławski

Doktorat

1966 – matematyka
Uniwersytet Wrocławski
promotor: Czesław Ryll-Nardzewski

Habilitacja

15 grudnia 1976 – matematyka
Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego

Nauczyciel akademicki
Okres zatrudn.

1959–2002

Uczelnia

Politechnika Wrocławska

Barbara Rokowska (ur. 15 kwietnia 1926 w Toroszówce k. Krosna, zm. 1 czerwca 2012 we Wrocławiu) – polska matematyczka, dr hab., profesor Politechniki Wrocławskiej.

Życiorys

Urodziła się 15 kwietnia 1926 w małej wiosce Toroszówka, niedaleko Krosna (obecnie dzielnica Krosna). W 1946, w wieku 20 lat, rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, które ukończyła w 1951. Po ukończeniu studiów pracowała w Bibliotece Ossolineum we Wrocławiu w różnych działach. Między innymi w 1953 była członkinią zespołu opracowującego katalog Polonica XVI wieku (pod kierunkiem Kazimierza Zatheya).

W tym czasie była również zafascynowana górami i ich eksploracją. Została alpinistką, a po wypadku w górach, w którym jej bliska osoba straciła życie z powodu hipotermii na skalnej ścianie, zajęła się eksploracją jaskiń (była grotołazem).

Studia matematyczne

Pod wpływem rozmów z przyjaciółmi, w wieku 30 lat postanowiła zmienić zawód i rozpoczęła studia matematyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, rezygnując z pracy etatowej. Pierwotnym powodem studiowania matematyki było jej zainteresowanie historią matematyki. W 1959 uzyskała tytuł magistra matematyki i została przyjęta do pracy na Politechnice Wrocławskiej w Katedrze Matematyki.

Zainteresowania badawcze

Stopień doktora uzyskała w 1966 za rozprawę pt. „Pewne nowe konstrukcje systemów Steiner”. Jej promotorem był prof. Czesław Ryll-Nardzewski. Habilitację uzyskała w 1976 na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego na podstawie pracy pt. „Nieizomorficzne systemy trójek Steinera”. Prowadziła badania oraz seminarium z analizy kombinatorycznej. W 1990 została profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Matematyki Politechniki Wrocławskiej. Pracowała na pełnym etacie do września 1996, a później na części etatu do 2002 w Instytucie Matematyki i Informatyki na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki PWr. Wypromowała pięciu doktorów nauk matematycznych.

Działalność społeczna

Prowadziła świetlicę dla dzieci z trudnych rodzin. Opublikowała wspomnienia Jezus we Wrocławiu i Wyzwolenie ku radości: Grupy Rodzinne Al-Anon.

Pochowana na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu [pole 134, rząd 6, grób 192].