Głowa psa rasy BeagleBeagle należą do psów mogących mieć problemy z nadwagą, jeżeli nie będą im zapewnione odpowiednie warunki żywieniowo-ruchoweSzczenię beagle'a
Rasa angielskich psów gończych, znana od XIV wieku, używana do polowań w sforach na lisy i zające, powstała najprawdopodobniej z krzyżówek francuskich psów gończych harrierów z terierami. Istnieją dwie teorie pochodzenia rasy beagle. Pierwsza, do której skłaniali się Bourdon i Dutheil, na podstawie starożytnych dzieł Ksenofonta, mówiła o antycznych praprzodkach greckich psów gończych. Trafiły one z Rzymianami do Anglii, gdzie krzyżowały się z psami Normanów. Druga teoria odnosi się do dwóch ras psów gończych pochodzących z południa Francji – Gaskonii i Saintonge. Dały one początek psom nazywanym southern hound, które przybyły do Anglii z kontynentu w okresie wojny stuletniej.
Nazwa może pochodzić od celtyckiego słowa beag (mały) lub francuskiego begueule (rozdziawiony pysk).
W Zjednoczonym Królestwie klub miłośników tej rasy powstał w 1895 roku, a kilka lat później psy te pojawiły się w USA.
Charakterystyka
Budowa
Pies średniej wielkości, o mocnej i krępej budowie; nie może być ociężały. Beagle są najmniejszymi psami gończymi.
Głowa jest średniej wielkości, mocna, ale nie ciężka, bez zmarszczek i fałd; mózgoczaszka lekko wysklepiona, średniej szerokości, z nieznacznym guzem potylicznym; stop wyraźnie zaznaczony; kufa niespiczasta; nos czarny, u psów jasno umaszczonych może być jaśniejszy; zgryz nożycowy.
Oczy nie są osadzone głęboko, ani nie są zbyt wyłupiaste, szeroko rozstawione, o łagodnym wyrazie; kolor ciemnobrązowy lub orzechowy.
Uszy są długie, nisko osadzone, z zaokrąglonymi końcami, zwisające wzdłuż policzków.
Tułów:
Grzbiet jest prosty; klatka piersiowa głęboka, sięga poniżej łokci; żebra dobrze wysklepione i zachodzące daleko do tyłu; lędźwie krótkie i mocne; brzuch niezbyt podkasany.
Kończyny przednie są proste, stabilnie ustawione pod klatką piersiową, dobrze umięśnione; łopatki dobrze kątowane; łokcie mocne, nieodstające ani zbyt mocno przylegające; stopy silne, palce zwarte.
Kończyny tylne mają uda muskularne; stawy kolanowe dobrze kątowane; stawy skokowe mocne, nisko umieszczone; stopy jak u kończyn przednich.
Ogon jest mocny, średniej długości, wysoko osadzony; noszony wesoło, ale nie zakręcony ponad grzbietem; dobrze porośnięty włosem, szczególnie na spodniej stronie.
Szata i umaszczenie
Szata jest krótka i przylegająca. Według wzorca FCI u beagle'a „jest dopuszczalne każde umaszczenie psa gończego, od tego roku dopuszczony jest również do tej pory nieuznawany kolor wątrobiany, koniec ogona biały”. Najczęściej spotykane beagle posiadają typ umaszczenia tricolor, ale umaszczenia bicolor (dwukolorowe) oraz hare-pied (zajęcze) zyskują na popularności. Rzadziej spotyka się umaszczenie mottle, czyli cętkowane.
Zachowanie i charakter
Pies rasy beagle charakteryzuje się wesołym, odważnym i energicznym usposobieniem. Jest sympatyczny i towarzyski w stosunku do ludzi oraz innych psów. Ułożony pies powinien być zrównoważony, nieagresywny i niebojaźliwy.
Beagle cechuje zarówno wysoka inteligencja, jak i buntowniczość, co w połączeniu z wysoko rozwiniętym zmysłem węchu, cenionym wśród myśliwych, czyni go dobrym kandydatem do nauki i treningu behawioralnego. Niewytresowany beagle, puszczony bez smyczy może uciec od właściciela.
Użytkowość
Beagle to pies gończy, tropowiec, posokowiec, dzikarz, praktycznie wykorzystywany jedynie przez środowisko myśliwskie. Od czasu spopularyzowania psów tej rasy w XX wieku, coraz częściej pełni rolę psa rodzinnego i do towarzystwa.
Zdrowie i pielęgnacja
Do najczęstszych problemów zdrowotnych tych psów zalicza się:
choroby będące wynikiem czynników genetycznych – tutaj rzadko spotyka się choroby takie jak: padaczka, dysplazja czy dziedziczne choroby oczu. Z powodu długich, zwisających uszu, beagle są podatne na infekcje bakteryjne lub grzybicze tych okolic ciała i wymagają one starannej pielęgnacji.
Oprócz regularnego czyszczenia uszu beagle wymagają niewielu zabiegów pielęgnacyjnych, które ograniczają się do wyczesywania sierści, okresowego kąpania i czyszczenia zębów, w celu uniknięcia osadzania się kamienia nazębnego. W przypadku psów, które prowadzą mało aktywny tryb życia – istnieje niebezpieczeństwo otyłości.
