Życiorys
Syn Henryka – rządcy dóbr w Załużu, i Rozalii z Gryntarów, urodzony 21 marca 1893 w Załużu. Miał brata Tadeusza (ur. 1894), także był legionistą. Do szkoły powszechnej uczęszczałem w Załużu. Następnie kształcił się w C. K. Gimnazjum w Sanoku, gdzie w 1908 ukończył IV klasę. Z powodu śmierci ojca i braku środków do życia, zmuszony był przerwać naukę. Pracował m.in. jako solicytator notarialny, telegrafista, magazynier kolejowy, a także praktykant wiertniczy w Borysławiu. W latach 1912–1913 należał do Drużyn Bartoszowych, Drużyn Strzeleckich w Sanoku i do Związku Strzeleckiego w Borysławiu.
Podczas I wojny światowej, 6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w szeregach 1 pułku piechoty w stopniu podporucznika. 19 grudnia 1914 został dowódcą plutonu w 2 kompanii II batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. Ranny w bitwie pod Łowczówkiem w grudniu 1914. Po rekonwalescencji był dowódcą 2 kompanii I batalionu w 1 pułku. 1 lipca 1915 został ranny w bitwie pod Tarłowem. Po kolejnym leczeniu, 21 października 1915 walczył pod Jabłonką, po czym znów był na kuracji. Za postawę wykazaną w czasie walki, otrzymał w Niepodległej Polsce order wojskowy „Virtuti Militari” V klasy. W lipcu 1916 został przydzielony do 5 pułku piechoty. 1 listopada tego roku został awansowany do stopnia porucznika. Po kryzysie przysięgowym, w lipcu 1917 został wcielony do c. i k. armii. Następnie przydzielono go do Polskiego Korpusu Posiłkowego w Bolechowie. Służył tam do lutego 1918, kiedy to udało mu się zbiec. Przebywał później w Krakowie, Borysławiu i we Lwowie, gdzie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.
W listopadzie 1918 wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-ukraińskiej, od 11 listopada 1918 brał udział w obronie Lwowa na odcinku „Marji Magdaleny”. 21 listopada tego roku objął dowództwo 1 kompanii 1 pułku Strzelców Lwowskich. W lutym 1920 przeniesiono go do 40 pułku piechoty Dzieci Lwowskich, wraz z którym – jako dowódca batalionu, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W lipcu tego roku został ranny pod Lipniszkami, podczas ataku na wieś Czerbiny.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 314. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Był dowódcą III batalionu w 40 pułku piechoty we Lwowie. Z dniem 3 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 2 batalionu granicznego w Bereźnem. 12 kwietnia 1927 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 31 października 1927 został przeniesiony z KOP do 71 pułku piechoty w Zambrowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 5 listopada 1928 został przeniesiony do 1 pułku czołgów w Żurawicy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 31 marca 1930 został przeniesiony do Komendy Placu Przemyśl na stanowisko komendanta. W 1932 był komendantem miasta Przemyśl. Tam też był członkiem oddziału Polskiego Białego Krzyża. Podczas konferencji BBWR 29 października 1933 przedstawił w Przemyślu projekt budowy elektrowni wodnej na Sanie. 4 lipca 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z pozostawieniem bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. W tym samym roku został przeniesiony w stan spoczynku. Od 1 grudnia 1936 mieszkał w Kielcach przy ul. Równej 6.
W okresie międzywojennym udzielał się społecznie w wielu organizacjach, m.in. pełnił funkcję prezesa Oddziału Ligi Morskiej i Kolonialnej, prezesa Oficerskiego Kasyna Garnizonowego, prezesa Garnizonowego Funduszu Dobroczynności, a ponadto był przewodniczącym „Koła Piątaków” na DOK. X. W 1936 był członkiem Zarządu Okręgu Kielce Związku Legionistów Polskich.
Jego żoną była Ida Cieślińska, primo voto Kozłowska (1895–1980).
Zmarł 2 stycznia 1953. Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC7, rząd 10, nr grobu 38).
podpułkownik piechoty
