Biarmia

Mapa Biarmii w Carta Marina (1539), Olaus Magnus
Mapa Biarmii i Finnmark
Królestwo Ivara Vidfamne(inne języki) (czerwona linia) i terytoria zależne, zgodnie z sagami. Biarmia, na mapie jako Permia.
Norweska mapa podróży Ottara z Halogalandii

Biarmia (Biarmaland) – legendarny kraj sag skandynawskich IX–XIII w. nad brzegami Morza Białego w dorzeczu Kamy i Dwiny. W języku fińskim kraj ten nazywany jest Perm, w języku arabskim Wisu (krajem ciemności), a sami Permiacy nazywali siebie Komimort (ludźmi znad Kamy).

Pierwszym z Normanów, który miał dotrzeć nad Morze Białe, był wiking Ottar w służbie króla Alfreda, z norweskiego Haalagolandu(inne języki), gdzie piraci płacili dziesięcinę miejscowemu klasztorowi. Zgodnie z przekazem sagi, w 880 roku okrążył on na swym statku Przylądek Północny i wpłynął na Morze Białe docierając do legendarnej krainy Biarmii.

Była to kraina zasobna, do której jeździli kupcy arabscy i Waregowie (Ibn Haukal). Biarmia miała stosunkowo dobrze rozwiniętą przestrzeń "miejską". W grodach zostały wyznaczone m.in. dzielnice dla zagranicznych kupców. Wieloetniczna kraina zawdzięczała swój rozwój licznym kontaktom z Nieńcami na północy, Bułgarami, oraz Arabami i Bizantyjczykami na południu. Przekazy arabskie podają listy towarów jakie szlakiem wołżańskim eksportowane były na Wschód. Były to futra i skóry, miecze i strzały, kora białej topoli i brzozy, zęby rybie, ambra, miód, wosk, świece, sokoły, barany, krowy itd., jak podaje al-Gharnati w poł. XII w.

Kraj ten graniczył od zachodu i północy z Gardariką, od południowego wschodu z Bułgarią Kamską i handlowym miastem Bulgar – powstanie którego wiąże się z rozgromieniem w VII wieku Wielkiej Bułgarii przez Chazarów.