Biszofit z Chile | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
MgCl2·6H2O |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
1,5–2 |
| Przełam |
muszlowy lub nierówny |
| Łupliwość |
brak |
| Pokrój kryształu |
od włóknistego do masywnego |
| Układ krystalograficzny |
układ jednoskośny |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
bezbarwny lub biały |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty, tłusty |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
03.BB.15 |
Biszofit – minerał z grupy halogenków, którego głównym składnikiem jest sześciowodny chlorek magnezu, MgCl2·6H2O.
Jest ewaporatem powstałym na dnie morskim w okresie permu.
Został on odkryty w Staßfurcie przez niemieckiego geologa Gustava Bischofa w drugiej połowie XIX wieku. Minerał otrzymał nazwę na cześć swojego odkrywcy.
W XX wieku zaczęto odkrywać złoża biszofitu także w innych regionach świata, m.in. w Rosji, na Ukrainie w pobliżu Połtawy, Brazylii i Chinach.
Początkowo biszofit był wykorzystywany głównie w przemyśle, później także w medycynie i kosmetyce (preparaty z biszofitem są oferowane jako pomocne w stanach zapalnych i bolesności mięśni, stawów itp.).