Blue Team

Blue Team (włoski: Squadra Azzurra) – drużyna brydżowa reprezentująca Włochy na międzynarodowych turniejach teamów. W latach 1957–1975 była niepokonana i zdobyła 13 tytułów mistrza świata na Bermuda Bowl i 3 tytuły Mistrzów Olimpijskich na Olimpiadach brydżowych.

Twórcą i wieloletnim (niegrającym) kapitanem drużyny był Carl’Alberto Perroux prezes Włoskiej Federacji Brydżowej w latach 1952-1967.

Historia

Blue Teamu narodził się w 1956 roku na Mistrzostwach Europy w Sztokholmie, gdzie drużyna Carl’Alberto Perroux zajęła 1. miejsce. Następnie w 1957 roku na Bermuda Bowl w Nowym Jorku pokonała zespół USA zdobywając pierwszy tytuł mistrza świata. Od tego momentu wygrywała na Mistrzostwach Świata i Olimpiadach w zasadzie nieprzerwanie do 1975 roku. W ten sposób powstała „legenda” Blue Teamu. Sukcesy drużyny wynikały między innymi ze stosowania nowoczesnych, jak na owe czasy, systemów licytacyjnych: Rzymski Trefl i Neapolitański Trefl.

Właściwy Blue Team, na przestrzeni, lat tworzyło ośmiu graczy: Walter Avarelli, Giorgio Belladonna, Eugenio Chiaradia, Massimo D’Alelio, Pietro Forquet, Benito Garozzo, Camillo Pabis Ticci i Guglielmo Siniscalco.

• W latach 1956–1959 drużynę tworzyły pary: Walter Avarelli – Giorgio Belladonna, Eugenio Chiaradia – Massimo D’Alelio, Pietro Forquet – Guglielmo Siniscalco. Para z Rzymu, Avarelli – Belladonna, grała Rzymskim Treflem, a pozostali gracze pochodzący z Neapolu posługiwali się Neapolitańskim Treflem.

• W 1960 roku, na pierwszej Olimpiadzie brydżowej w Turynie, nie mogli wystąpić Massimo D’Alelio i Guglielmo Siniscalco. Drużyna grała w składzie: Walter Avarelli – Giorgio Belladonna, Eugenio Chiaradia – Pietro Forquet, Roberto Bianchi – Giancarlo Manca, zajmując 6. miejsce.

• W 1961 roku Benito Garozzo zastąpił Guglielmo Siniscalco i od tego czasu grał w parze z Pietro Forquetem.

• W roku 1963 Walter Avarelli z powodów zawodowych nie mógł brać udziału w MŚ i Perrox powołał do drużyny Camillo Pabis-Ticci, który chwilowo zastąpił Avarelliego.

• W 1964 roku drużynę opuścił Eugenio Chiaradia, a Camillo Pabis-Ticci ponownie znalazł się w drużynie, tym razem na stałe. W latach 1964–1969 Blue Team grał w składzie: Walter Avarelli – Giorgio Belladonna, Massimo D’Alelio – Camillo Pabis-Ticci, Pietro Forquet – Benito Garozzo. W 1965 roku para Forquet – Garozzo zaczęła grać systemem Blue Team Club, który był nowocześniejszą wersją Neapolitańskiego Trefla, a para D’Alelio – Pabis-Ticci systemem Arno, który z kolei był wersją Rzymskiego Trefla. Avarelli – Belladonna pozostali wierni Rzymskiemu Treflowi.

• W latach 1970 i 1971 Blue Team nie brał udziału w MŚ. Tytuły mistrzowskie zdobyła drużyna Asów z Dallas. Belladonna i Garozzo w 1970 roku grali w Cyrku Sharifa, a w 1971 w drużynie Precision Club. W grudniu 1971 roku odbył się Mecz Stulecia: Blue Team kontra Asy z Dallas. Niegrającym kapitanem drużyny Blue Teamu była Catherine Wei. Cała drużyna grała systemem Precision Club, a dokładnie wersją systemu zmodyfikowaną przez Belladonnę i Garozzo. Mecz wygrał Blue Team w stosunku 338 do 254 IMP.

• W 1972 roku Blue Teamu ponownie zdobył tytuł mistrza świata, ale jednocześnie był to ostatni występ drużyny w jej pełnym składzie. Wszyscy grali systemem Precision Club.

• Lata 1973–1975 to kontynuacja nieprzerwanego pasma zwycięstw włoskiej drużyny, ale od 1973 nie grali w niej już Walter Avarelli, Massimo D’Alelio i Camillo Pabis-Ticci, a w 1975 roku z drużyny odszedł także Pietro Forquet. Do Giorgio Belladonny i Benito Garozzo w kolejnych latach dołączali: Benito Bianchi, Gianfranco Facchini, Dano De Falco, Arturo Franco, Giuseppe Garabello, Vito Pittalà i Sergio Zucchelli.

W 1976 roku prymat drużyny włoskiej został przerwany. Tytuł Mistrza Olimpijskiego zdobyła Brazylia, a tytuł mistrza świata gracze Ameryki Północnej.

Przypisy