| Ciconia maguari | |||
| (J.F. Gmelin, 1789) | |||
 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
bocian sinodzioby | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ) | |||
 | |||
| Zasięg występowania | |||
 występuje przez cały rok tylko poza sezonem lęgowym | |||
Bocian sinodzioby (Ciconia maguari) – gatunek dużego ptaka z rodziny bocianów (Ciconiidae), zamieszkujący Amerykę Południową. Nie wyróżnia się podgatunków. Nie jest zagrożony.
- Wygląd
- Ma prosty, szary dziób z ciemnoczerwoną końcówką. Nogi i stopy czerwone. Naga jasnoczerwona skóra wokół oczu i na kantarku. Reszta upierzenia biała, z wyjątkiem ogona, dolnej części grzbietu, dużych pokryw skrzydłowych i lotek, które są czarne. Tęczówka jasnożółta. Samice upierzeniem przypominają samce.
- Rozmiary
- Długość ciała 97–110 cm. Rozpiętość skrzydeł 150–180 cm. Średnia masa ciała: samce 4,2 kg, samice 3,8 kg.
- Zasięg, środowisko
- Głównie spotkać go można na wschód od Andów – od Kolumbii, Wenezueli, Gujany i północnej Brazylii po środkową Argentynę. Sporadycznie zalatuje z Argentyny do Chile nad Andami. Zamieszkuje tereny otwarte, głównie na nizinach. W Boliwii spotykany do 2500 m n.p.m.
- Zachowanie
- Zwykle spotykany w grupach lub samotnie, czasami z innymi gatunkami. Bardzo często krąży w powietrzu.
- Status zagrożenia
- Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje bociana sinodziobego za gatunek najmniejszej troski (LC, least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2023 roku organizacja Wetlands International szacowała, że liczebność populacji mieści się w przedziale 50 000 – 100 000 osobników (co przelicza się na 33 300 – 66 700 osobników dorosłych), zaś jej trend oceniła jako stabilny w ciągu trzech pokoleń, tj. 32,5 roku.