Bogdan Burczyk
 Bogdan Burczyk w 2000 r. | |
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
25 lipca 1930 |
| Data śmierci |
25 listopada 2022 |
| Profesor nauk chemicznych | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1962 – nauki techniczne |
| Habilitacja |
1970 |
| Profesura |
1976 |
| Odznaczenia | |
    | |
Bogdan Wojciech Burczyk (ur. 25 lipca 1930 w Przesławicach, zm. 25 listopada 2022) – polski specjalista z zakresu chemii surfaktantów i układów zdyspergowanych oraz chemii acetali i eterów, profesor zwyczajny.
Życiorys
Był absolwentem liceum ogólnokształcącego w Brodnicy (1949). W 1955 ukończył studia na Politechnice Wrocławskiej. Już od 1954 pracował w macierzystej uczelni. Tam w 1962 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie pracy Przemiany węglowodorów terpenowych zawartych w drewnie świerkowym w czasie otrzymywania celulozy siarczynowej (promotor: prof. Mieczysław Bukała), w 1970 stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie pracy Badania nad otrzymywaniem i własnościami eterów terpenowych. W 1970 został mianowany docentem, w 1976 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1990 tytuł profesora zwyczajnego. Był prodziekanem Wydziału Chemicznego PWr (1969–1972), kierownikiem Zakładu Technologii Organicznej PWr (1971–1996), z-cą dyrektora (1972–1981) i następnie dyrektorem (1991–1996) Instytutu Technologii Organicznej i Tworzyw Sztucznych PWr.
W prowadzonych badaniach zajmował się wybranymi zagadnieniami przemysłowej syntezy organicznej, w tym głównie otrzymywaniem przyjaznych środowisku naturalnemu związków powierzchniowo czynnych. Jest współtwórcą metod syntezy nowych surfaktantów chemodegradowalnych z grupy liniowych i cyklicznych acetali oraz oksyetylenowanych alkoholi monoterpenowych i eterów poliglikoli. Zajmował się syntezą, oceną właściwości powierzchniowych i podatnością na biodegradację surfaktantów cukrowych oraz biosurfaktantów z grupy surfaktyn. Propagator, w skali krajowej, filozofii, zasad i osiągnięć zielonej chemii. Autor/współautor 165 publikacji naukowych i 46 patentów. Promotor 8 przewodów doktorskich i opiekun naukowy 5 przewodów habilitacyjnych. Jest twórcą wrocławskiej szkoły naukowej: „Chemia związków powierzchniowo czynnych i układów zdyspergowanych”. Członek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych (1994–2002); Kolegium Redakcyjnego czasopisma „Wiadomości Chemiczne” (1978–2008); Rad Naukowych: Instytutu Chemii Przemysłowej (1978–1990), Instytutu Ciężkiej Syntezy Organicznej (1986–1990), Instytutu Katalizy i Fizykochemii Powierzchni PAN (1990–2002).
Został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu (sektor 15-25-21).
Członkostwo w korporacjach naukowych
- Polskie Towarzystwo Chemiczne (1955–)
- Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego (SITPChem) (1980–)
- International Association of Colloid and Interface Scientists (1982–2001)
- European Colloid and Interface Science (1986–2001)
- American Oil Chemists` Society (1992–2001)
- Kolloid – Gesellschaft (1993–2002)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1990)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1977)
- Złoty Krzyż Zasługi (1972)
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1983)
- Medal Politechniki Wrocławskiej (2003)
- Medal 100-lecia Uczelni Technicznych we Wrocławiu (2010)
- Medal Zasłużony dla Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej (2010)
- Medal Okolicznościowy Polskiego Towarzystwa Chemicznego (2020)
- Złota Odznaka Honorowa NOT (2012)
- Srebrna Odznaka Honorowa NOT (1999)
- Odznaka Honorowa PTChem (1984)
- Honorowa Odznaka Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego (1991)
Nagrody i wyróżnienia
- Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (indywidualnie: 1971, 1978)
- Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (zespołowo: 1981, 1986, 1998)
- Nagroda im. Bronisława Znatowicza PTChem (2003)