Boracyt – Mineralogisches Museum Bonn | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Mg3[B7O13]Cl |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
7–7,5 |
| Przełam |
nierówny/nieregularny, muszlowy |
| Łupliwość |
brak |
| Pokrój kryształu |
izometryczny |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający |
| Układ krystalograficzny |
rombowy, regularny |
| Klasa krystalograficzna |
piramidalna |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
2,9–3,1 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
bezbarwny lub biały z odcieniem niebieskim, szarym lub zielonym, żółty |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty, tłusty, matowy, czasami ziemisty, diamentowy |
| Współczynnik załamania |
1,658–1,673 (dwuosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,010–0,011 dyspersja (optyka): słaba |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
6.GA.05 |
Boracyt – minerał z gromady boranów, należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa wywodzi się od pierwiastka boru.
Występuje w złożach w postaci dobrze wykształconych kryształów najczęściej wrosłych, wielościennych o pokroju izomertrycznym – mają postać dwunastościanów, sześcianów lub czworościanów także ich kombinacji. Tworzy formy bulwiaste i gruzłowate, występuje w skupieniach zbitych, groniastych, masywnych czasami włóknistych. Jest kruchy, przezroczysty lub przeświecający. Rombowa, włóknista odmiana nazywana jest strassfurtytem. Wykazuje wyraźne własności piezoelektyczne i piroelektryczne.
Razem z halitem, karnalitem i sylwinem wydobywany ze złóż soli potasowych. Zazwyczaj tworzy kryształy wrosłe w anhydrytach i gipsach. Powstaje w klimacie suchym i gorącym (skutek odparowania silnie zmineralizowanych wód jezior i płytkich mórz). Towarzyszą mu także hilgardyt, piryt, chromit oraz magenzyt.
Miejsca występowania: