Ród von Borcke, w polskich opracowaniach także von Borck i Borkowie – zachodniopomorski ród szlachecki. Posiadłości rodu rozciągały się również w stronę Pomorza Gdańskiego i ziemi lęborskiej. Nazwisko rodu wywodzi się od starosłowiańskiego słowa "bork", oznaczającego wilka, co znalazło odzwierciedlenie w ich herbie z wizerunkiem dwóch lub trzech wilków. Na Pomorzu Gdańskim i w jego bliskich okolicach dziedzictwo rodu związane jest z takimi lokalizacjami jak np. Borkowo Lęborskie i Borkowo koło Żukowa. W historii rodu także miejscowość Kochanowo (historyczne Plattenrode) zapisała się jako dawny majątek ziemski należący do tej rodziny.
Najstarsze przekazy dotyczące rodu pochodzą z XII wieku. Za protoplastę rodziny uchodzi Borko I. Zapewne był on, podobnie jak jego syn Przybysław, możnowładcą pochodzenia słowiańskiego służącym książętom pomorskim. Przybysław i jego ojciec znani są z dokumentu z 1186/7, w którym Przybysław nazwany w nim Pribislaus filius Borconis wspomniany został jako świadek sądowy.
