Boris Bugajew

Boris Bugajew
Борис Павлович Бугаев
ilustracja
główny marszałek lotnictwa główny marszałek lotnictwa
Data i miejsce urodzenia

29 lipca 1923
Mańkiwka, ZSRR

Data i miejsce śmierci

13 stycznia 2007
Moskwa, Rosja

Przebieg służby
Lata służby

1941–1987

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Wojskowe Siły Powietrzne

Stanowiska

dowódca: 215 eskadry lotniczej, specjalnej jednostki lotnictwa cywilnego, minister lotnictwa cywilnego ZSRR

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

podpis
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Leninowska Nagroda Państwowa ZSRR
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Order „Znak Honoru”
Multimedia w Wikimedia Commons

Boris Pawłowicz Bugajew, ros. Борис Павлович Бугаев (ur. 29 lipca 1923 we wsi Mańkiwka, zm. 13 stycznia 2007 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, główny marszałek lotnictwa (1977), minister lotnictwa cywilnego ZSRR (1970–1987), członek Komitetu Centralnego KPZR (1971–1990), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 8., 9., 10. i 11. kadencji (1970–1989), Zasłużony Pilot ZSRR, dwukrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1966, 1983).

Życiorys

Urodził się 29 lipca 1923 we wsi Mańkówka na terenie Ukraińskiej SRR, w rodzinie nauczycielskiej. W 1941 wstąpił do Armii Czerwonej. W latach 1941–1942 uczył się pilotażu w lotniczej eskadrze szkoleniowej, a w latach 1942–1943 był pilotem-instruktorem w szkole lotniczej w Aktobe.

W czasie II wojny światowej wypełniał zadania Centralnego Sztabu Partyzanckiego na Ukrainie. W latach 1943–1947 dowodził 215 eskadrą lotniczą. Od 1946 członek WKP(b)/KPZR.

W latach 1948–1957 był pilotem-instruktorem w porcie lotniczym Moskwa-Wnukowo. Od 1951 latał do wielu krajów świata, na pierwszych dalekich trasach Aerofłotu, m.in. do Wielkiej Brytanii, Indii, Indonezji, Kuby i USA. Przez długi czas był osobistym pilotem Leonida Breżniewa. W 1957 został mianowany dowódcą specjalnej jednostki lotnictwa cywilnego. Wykonywał loty samolotami rządowymi.

Od 1961 do 1966 studiował zaocznie w Wyższej Szkole Lotnictwa Cywilnego. W 1966 został wiceministrem lotnictwa cywilnego ZSRR, a rok później I wiceministrem w tym resorcie. Od 19 maja 1970 do 4 maja 1987 zajmował stanowisko ministra lotnictwa cywilnego ZSRR. Przyczynił się do rozwoju technologii rakietowej w lotnictwie. Od maja 1987 był Generalnym Inspektorem w Grupie Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

W latach 1970–1989 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 8. do 11. kadencji. W latach 1971–1990 członek Komitetu Centralnego KPZR.

Zmarł 13 stycznia 2007 w Moskwie i został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia

Bibliografia