Boris Parygin urodził się 19 czerwca 1930 r. w Leningradzie. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na Wydziale filozofii Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego w Leningradzie (1948–1953). W 1962 roku, rok po obronie pracy doktorskiej z filozofii na Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym (1961), Parygin rozpoczął pracę na Wydziale filozofii tego uniwersytetu (1962–1968). W 1965 r. wydawnictwo Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego publikuje pierwszą monografię B.D. Parygina — «Социальная психология как наука» (Psychologia społeczna jako nauka, 1965), rok później kolejną pracę — «Общественное настроение» (Nastrój społeczny, 1966). Obie książki wywołały rozgłos w środowisku naukowym. Pierwsza monografia doczekała się serii przedruków pierwszej monografii: w Urugwaju (Montevideo, 1967), Czechosłowacji (Praga, 1968), Bułgarii (Sofia, 1968) i Brazylii (Rio de Janeiro, 1972).
Dorobek naukowy
Boris Parygin. Czym jest psychologia społeczna? 1965 (okładka)
W 1967 r. Boris Parygin obronił rozprawę doktorską na Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym z tematem «Социальная психология как наука (вопросы истории, методологии и теории)» (Psychologia społeczna jako nauka /pytania z historii, metodologii i teorii). Wkrótce na zaproszenie rektora został dziekanem Wydziału Filozofii w Leningradzkim Państwowym Instytucie Pedagogicznym im. Herzena, gdzie tworzył laboratorium badań społeczno-psychologicznych oraz pierwszy w ZSRR Wydział Psychologii Społecznej (Leningrad, 1968–1976). W 1971 r. w Moskwie nakładem 20 000 egzemplarzy opublikowano jego monografię «Основы социальной и психологической теории» (Podstawy teorii społeczno-psychologicznej, 1971); badanie, w którym sformułowano i przedstawiono koncepcję kluczowych problemów psychologii społecznej, zwłaszcza osobowości i komunikacji międzyludzkiej. Książka analizuje metodologiczne podstawy teorii społeczno-psychologicznej, jej genezę, strukturę, funkcje, aspekty filozoficzne. Praca została przetłumaczona na język niemiecki i japoński. Została opublikowana w Kolonii, Berlinie i Tokio.
W latach 1970–1980 popularyzujący swoje idee Parygin często prowadził publiczne wykłady w Moskwie, Leningradzie i stolicach republik ZSRR. Najważniejsze w jego pracy badawczej były następujące obszary: ogólna teoria i metodologia psychologii społecznej; warunki społeczno-psychologiczne: nastrój i usposobienie jednostki i społeczności; psychologia społeczna osobowości; psychologia komunikacji.
W latach 1976–1992 Parygin kierował działem problemów społeczno-psychologicznych w Instytucie Problemów Społeczno-Ekonomicznych Rosyjskiej Akademii Nauk (Leningrad). Później, w latach 1990–2000, był kierownikiem stworzonej przez siebie katedry psychologii społecznej na Petersburskim Uniwersytecie Humanistycznym Związków Zawodowych (St. Petersburg, 1992–2012). W tych latach jako profesor wizytujący wykładał na wielu uniwersytetach w Rosji i za granicą.
Lista prac
Parygin jest autorem 11 monografii opublikowanych w łącznym nakładzie ponad 300 tysięcy egzemplarzy, 400 artykułów przetłumaczonych i opublikowanych w językach: francuskim, angielskim, polskim, hiszpańskim, portugalskim, niemieckim, litewskim, bułgarskim, czeskim, słowackim, japońskim, chińskim, węgierskim i innych.
Ján Bubelíni Sociálnopsychologická klíma pracovného kolektívu — niektoré teoretické a metodologické otázky // Sociologický Časopis / Czech Sociological Review. — Roč. 22, Čís. 4 (1986). — P. 351-362.
Цимбалюк В. Д. Рецензия на книгу Б. Д. Парыгина «Социально-психологический климат коллектива», 1981 // Вопросы психологии. С. 163—164.
Uring, Reet Suhtlemine, informeeritus ja subjektiivne informatiivsus // Nõukogude KOOL. Tallinn. Nr. 11. 1980. — Lk. 17-18.
Sychev U. V. The Individual and the Microenvironment. Progress Publishers. 1978. — Р. 8, Р. 25, Р. 64.
H. Priirimä Mõningate sotsiaalpsühholoogiliste momentide arvestamisest õppetöös // Nõukogude KOOL. Tallinn. Nr. 2 Veebruar 1968. — Lk. 86-89.
Tschacher, G; Kretschmar, A. Konkret-soziologische Forschung in der UdSSR // Deutsche Zeitschrift für Philosophie. — Berlin. Band 14, Ausgabe 8, (Jan 1, 1966). — P. 1008.
Асеев В. А., Зотова О. И. Обсуждение книги «Проблемы общественной психологии» // Вопросы психологии. 1966. № 3.
↑Бендюков М. А. Классику отечественной социальной психологии 80 лет // Человек. Сообщество. Управление. 2010. №2. — С. 39-46.
↑Мироненко И. А. Личность ученгого: Борис Дмитриевич Парыгин // В сборнике: Методология, теория, история психологии личности. Сборник статей. Ответственные редакторы: А. Л. Журавлев, Е. А. Никитина, Н. Е. Харламенкова. Москва. 2019. — С. 281-290. ISBN978-5-9270-0397-6
↑Журавлев А. Л., Мироненко И. А. Эмпирические и прикладные исследования Б. Д. Парыгина: историко-психологический аспект // Историческая преемственность отечественной психологии (методология, история и теория психологии) / Отв. ред. А. Л. Журавлев, Е. В. Харитонова, Е. Н. Холондович. – М.:Институт психологии РАН, 2019. – 545 с. – С. 189-198. ISBN978-5-9270-0400-3
↑Parygin B.D. Social and psychological environment of collective`s behavior // European association of Experimental Social psychology: VII-th General meeting: Ab-stracts. — Varna, 1987.
↑Паригин Б.Д. НТП и проблемът със самореализацията на личността // Психология на личността и начин на живот. — София, 1991