Bulionizm

Bulionizm – doktryna ekonomiczna z XVI-XVIII wieku, zgodnie z którą bogactwo jest wynikiem gromadzenia kruszcu.

Bulionem (z franc. bullion) nazywano zarówno złote i srebrne monety, jak i sztaby wykonane z metali szlachetnych. Pieniądz wykonany z tych metali (pieniądz kruszcowy) był traktowany jako najbardziej wartościowy, ponieważ mógł być łatwo składowany, jego wartość była łatwo porównywalna, a w handlu cechowała go pełna płynność.

Bulionizm opierał się na szerszej doktrynie merkantylistycznej. Przejmował od niej koncepcję bogactwa jako gromadzenia dóbr na obszarze państwa (ich tezauryzacja), a jako cel polityki gospodarczej widział powstrzymanie bogactwa od wypływania poza granice.

Postrzegał posiadanie kruszców jako źródło bogactwa, a kraje, które miały go dużo uważane były za bogate. Wskazywał, że państwo powinno gromadzić jak najwięcej kruszcu w swoich granicach, prowadząc politykę regulacji wymiany zagranicznej, mającej na celu osiągnięcie nadwyżki w handlu zagranicznym z innymi krajami.

Przedstawicielami wczesnego bulionizmu w Anglii byli Thomas Gresham i John Hales. Gresham, równolegle do Mikołaja Kopernika, sformułował prawo zwane prawem Kopernika-Greshama, zgodnie z którym jeśli istnieją dwa rodzaje pieniądza, pod względem prawnym równowartościowe, ale jeden z nich jest postrzegany jako lepszy (np. o wyższej zawartości kruszcu), ten „lepszy” pieniądz będzie gromadzony, a w obiegu pozostanie głównie ten „gorszy”.

Zdaniem Greshama, aby przyciągać kapitał z zagranicy, państwo powinno mieć silną walutę, a zatem unikać psucia monety, czyli zmniejszania zawartości metalu w monetach w stosunku do ich nominału. Częste psucie monety obniża wiarygodność waluty jako środka przechowywania wartości w skali międzynarodowej. Napływowi kapitału sprzyjały też wysokie krajowe stopy procentowe.

Zobacz też