Antena CRPA (ang.controlled reception pattern antenna, dosł. „antena o kontrolowanej charakterystyce odbiorczej”) – adaptacyjny, wieloelementowy szyk antenowy współpracujący z układem przetwarzania sygnałów, stosowany przede wszystkim do zwiększania odporności odbiorników GNSS, w tym GPS, na celowe zakłócanie (ang. jamming). W polskiej praktyce technicznej stosowane jest określenie „antena typu CRPA”. CRPA wykorzystuje przestrzenne przetwarzanie sygnałów do adaptacyjnego kształtowania charakterystyki odbiorczej szyku, w szczególności do tworzenia minimów charakterystyki w kierunkach źródeł sygnałów zakłócających. Metody przestrzennego przetwarzania sygnałów mogą być również wykorzystywane do wykrywania i eliminacji fałszywych sygnałów GNSS podczas spoofingu.
Zasada działania
Schemat liniowego szyku antenowego i sygnałów padających na jego elementy pod różnymi kątami
CRPA składa się z kilku elementów antenowych rozmieszczonych w określonej konfiguracji przestrzennej. Sygnał docierający do poszczególnych elementów szyku ma różne przesunięcia fazowe, zależne od kierunku nadejścia fali i geometrii szyku. Na podstawie tych różnic układ przetwarzania może rozróżniać przestrzenne kierunki nadejścia sygnałów i odpowiednio dobierać zespolone współczynniki wagowe sygnałów z poszczególnych elementów antenowych.
Odpowiedni dobór współczynników wagowych pozwala na adaptacyjne kształtowanie charakterystyki odbiorczej szyku antenowego. W polskiej literaturze radiokomunikacyjnej proces ten jest opisywany m.in. jako przestrzenne przetwarzanie sygnałów (ang. spatial signal processing) lub filtracja przestrzenna (ang. spatial filtering). Dzięki temu możliwe jest zwiększenie czułości w wybranych kierunkach oraz silne tłumienie sygnałów dochodzących z innych kierunków.
W przypadku GNSS sygnały użyteczne są odbierane z różnych kierunków, odpowiadających położeniu poszczególnych satelitów nawigacyjnych. Sygnał pojedynczego naziemnego źródła zakłócającego dociera natomiast z określonego kierunku. Pozwala to na przestrzenne rozdzielenie sygnałów użytecznych i zakłócających.
Do celowych oddziaływań na sygnały GNSS zalicza się m.in.:
zakłócanie (ang. jamming) – celową emisję sygnału zakłócającego, której skutkiem może być pogorszenie lub uniemożliwienie odbioru sygnałów GNSS;
fałszowanie (ang. spoofing), w polskiej literaturze określane również bezpośrednio terminem spoofing – transmisję fałszywych sygnałów imitujących sygnały pochodzące z satelitów, której celem jest doprowadzenie do wyznaczenia przez odbiornik nieprawidłowych informacji o położeniu, prędkości lub czasie.
Na jakość odbioru GNSS wpływają ponadto zjawiska niebędące celowym zakłócaniem, w tym przesłonięcie części satelitów przez teren lub zabudowę oraz propagacja wielodrogowa (ang. multipath propagation, multipath), w której do anteny oprócz sygnału bezpośredniego docierają jego składowe odbite od otoczenia. Wielodrogowość może pogarszać zarówno dokładność pomiarów GNSS, jak i skuteczność przestrzennego tłumienia źródła spoofingu, ponieważ jego sygnał może wówczas docierać do szyku antenowego z kilku kierunków.
Budowa
Antena CRPA chroniąca odbiornik GPS przed zakłóceniami na pojeździe wykorzystującym rosyjską platformę Armata(inne języki)
Typowy system CRPA obejmuje:
szyk antenowy (ang. antenna array) – zespół kilku elementów antenowych o znanym wzajemnym położeniu; stosowane są m.in. układy cztero- i siedmioelementowe;
wieloantenowy tor odbiorczy – oddzielne tory sygnałowe dla poszczególnych elementów antenowych, umożliwiające zachowanie informacji o amplitudzie i fazie odbieranych sygnałów; w polskich pracach dotyczących systemów antyspoofingowych stosowane jest określenie przetwarzanie wieloantenowe;
układ przetwarzania sygnałów (ang. signal processing unit) – procesor realizujący estymację parametrów przestrzennych odbieranych sygnałów i wyznaczający współczynniki wagowe służące do kształtowania charakterystyki odbiorczej;
interfejs do odbiornika GNSS – układ przekazujący sygnał po filtracji przestrzennej do właściwego odbiornika nawigacyjnego; niektóre rozwiązania CRPA są projektowane tak, aby mogły współpracować ze standardowym odbiornikiem GNSS bez modyfikacji jego zasadniczego toru przetwarzania.
W badaniach prowadzonych na Politechnice Gdańskiej do przestrzennego wykrywania i eliminowania fałszywych sygnałów GPS zastosowano czteroelementowy szyk antenowy, którego elementy rozmieszczono w wierzchołkach kwadratu. Sygnały z czterech anten były następnie przetwarzane w oddzielnych, zsynchronizowanych torach odbiorczych.
Przetwarzanie przestrzenne
Schemat kształtowania wiązki – odpowiednie przetwarzanie sygnałów z wielu elementów szyku umożliwia uzyskanie kierunkowej charakterystyki odbioru lub nadawania
Do podstawowych metod wykorzystywanych w adaptacyjnych szykach antenowych należą:
formowanie wiązki (ang. beamforming) – takie fazowanie i ważenie sygnałów z poszczególnych elementów szyku, aby wiązka główna charakterystyki kierunkowej była skierowana na źródło sygnału użytecznego. Termin „formowanie wiązki” jest stosowany w polskiej literaturze dotyczącej anten adaptacyjnych i odbioru GNSS;
kształtowanie zer lub sterowanie zerami (ang. null steering, także zero forcing) – dobór współczynników wagowych w taki sposób, aby w kierunku źródła sygnału niepożądanego powstało zero, czyli głębokie minimum charakterystyki odbiorczej. W polskich publikacjach dotyczących przeciwdziałania spoofingowi GPS stosowane jest przede wszystkim określenie „kształtowanie zer”;
filtracja przestrzenna (ang. spatial filtering) – selekcja sygnałów na podstawie ich parametrów przestrzennych, przede wszystkim kierunku nadejścia. W rozwiązaniach antyspoofingowych filtracja przestrzenna może służyć do tłumienia sygnałów fałszywych docierających z kierunku spoofera przy zachowaniu możliwości odbioru sygnałów satelitarnych.
W klasycznej metodzie kształtowania zer liczba niezależnych kierunków, z których sygnały mogą być jednocześnie silnie tłumione, zależy od liczby elementów szyku. Dla szyku złożonego z M elementów możliwe jest utworzenie zer dla maksymalnie M − 1 niezależnych kierunków zakłóceń.
W bardziej zaawansowanych systemach stosowane może być adaptacyjne przetwarzanie przestrzenno-czasowe(inne języki) (ang. space-time adaptive processing, STAP), w którym jednocześnie wykorzystywane są informacje przestrzenne pochodzące z wielu elementów szyku oraz informacje wynikające ze zmian sygnału w czasie. Termin „adaptacyjne przetwarzanie przestrzenno-czasowe” jest stosowany w polskiej literaturze radiolokacyjnej. W systemach CRPA spotykane jest również adaptacyjne przetwarzanie przestrzenno-częstotliwościowe (ang. space-frequency adaptive processing, SFAP), wykorzystujące zależności przestrzenne i częstotliwościowe odbieranych sygnałów.
12345JarosławJ.MagieraJarosławJ., Ryszard J.R.J.KatulskiRyszard J.R.J., Analiza i badania systemu antyspoofingowego GPS, „Przegląd Elektrotechniczny”, 91 (3), 2015, s. 66–69, DOI:10.15199/48.2015.03.15, ISSN0033-2097.
↑JarosławJ.MagieraJarosławJ., Ryszard J.R.J.KatulskiRyszard J.R.J., Metody ochrony przed spoofingiem w systemach nawigacji satelitarnej GNSS, „Przegląd Telekomunikacyjny + Wiadomości Telekomunikacyjne” (1), 2015, s. 5–10, DOI:10.15199/59.2015.1.2, ISSN1230-3496.